သတင္းတခုဟာ အမွန္တရားက ေသြဖည္သြားၿပီဆိုရင္၊ ဝါဒျဖန္႔သက္သက္သာ ျဖစ္တယ္။
Sunday, April 28, 2013
ႂကြက္ေခ်းသတင္းသမား
Amazine Hotel ေဟာ္တယ္ေၾကာ္ျငာရုိက္ကူးတာကို၊
ယခုလို စည္းကမ္းမရွိ၊ ဗရမ္းဗတာ သိကၡာခ်ေရးသားမႈကို
ျမန္မာ့စာနယ္ဇင္းေလာကတြင္ မျဖစ္သင့္ေပ။
သတင္းတခုဟာ အမွန္တရားက ေသြဖည္သြားၿပီဆိုရင္၊ ဝါဒျဖန္႔သက္သက္သာ ျဖစ္တယ္။
သတင္းတခုဟာ အမွန္တရားက ေသြဖည္သြားၿပီဆိုရင္၊ ဝါဒျဖန္႔သက္သက္သာ ျဖစ္တယ္။
တိုင္းျပည္တိုးတက္ေကာင္းစားတာ၊ ျပည္သူ စိတ္ခ်မ္းသာတာ ျမင္လိုလွ်င္ေတာ့ ......
ကမၻာေက်ာ္၊ စြမ္းရည္ျမင့္၊ ပညာရွိအမ်ဳိးသမီးတေယာက္ကို လ်င္ျမန္ျဖတ္လတ္တဲ့
အရြယ္မွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့ၿပီး၊ လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္ေသးတဲ့
အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ အရြယ္မွာ ဥပေဒနဲ႔ တားဆီးထားကာ၊ အသက္ႀကီးၿပီး ဘာမွ
မလုပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္က်မွ ျပႆနာတပံုတပင္ႀကီးကို ထမ္းခ်င္လည္း
ထမ္းပါေစဆိုၿပီး လာပစ္တင္မယ္ဆိုရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္ေတာ့မွ
ထမ္းေဆာင္ခြင့္ မေပးေတာ့ဘူးဆိုရင္..... ဘယ္ေလာက္ႀကီးေကာင္းေအာင္
လုပ္ျပေနပါေစ၊ တခ်ိန္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္မႈ
ေနာက္က်န္ခဲ့မႈအတြက္ သမိုင္းရဲ႕ တရားခံပဲ။
လႊႊတ္ေတာ္ႀကီးတရပ္လံုး ျပည္သူကို တကယ္ခ်စ္သလား။ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္သလား။ တကယ္ခ်စ္ရင္.. ျပည္သူနဲ႔ တိုင္းျပည္အတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေဆာင္ေပးမႈကို ဝိုင္းဝန္း၊ လမ္းဖြင့္၊ ကူညီေပးၾကပါစို႔။
ႏွစ္ေပါင္း(၅၀)ေလာက္ စစ္တပ္က တိုင္းျပည္ကို စိတ္တိုင္းက် ေဖၚေဆာင္လာခဲ့ၿပီးၿပီပဲဗ်ာ။ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရွင
သမိုင္းမွာ ဒီမိုကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္း လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာလည္း ျမင့္မားမယ္။ ကမၻာကလည္း ေလးစားမယ္။ အားလံုးကလည္း ေရာက္တဲ့ေနရာတိုင္း ဝမ္းသာအားရၾသဘာေပးခံရမယ့္ အေပါင္းလကၡဏာကိန္းပါ။ ျပည္သူေတြအားလံုးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မယ္။ တိုင္းျပည္လည္း တိုးတက္မယ္။
၂၀၀၈ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ သူမကို သမၼတမျဖစ္ေအာင္ ရည္ရြယ္ပိတ္ပင္ေရးဆြဲထားတဲ့ အခ်က္ကို တိုင္းျပည္အက်ဳိးအတြက္၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ကိုယ္စားျပဳ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြကပဲ ဖယ္ရွားေပးလိုက္ၾကပါစို႔။ ဥပေဒပါ စကားလံုးမ်ား ျဖဳတ္ျခင္း၊ အစားထိုးျခင္းအတြက္ သမၼတႀကီးႏွင့္ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌႀကီးလည္း ပူးေပါင္း၊ ပါဝင္၊ ဦးေဆာင္ေပးၾကပါစို႔။
လႊႊတ္ေတာ္ႀကီးတရပ္လံုး ျပည္သူကို တကယ္ခ်စ္သလား။ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္သလား။ တကယ္ခ်စ္ရင္.. ျပည္သူနဲ႔ တိုင္းျပည္အတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေဆာင္ေပးမႈကို ဝိုင္းဝန္း၊ လမ္းဖြင့္၊ ကူညီေပးၾကပါစို႔။
ႏွစ္ေပါင္း(၅၀)ေလာက္ စစ္တပ္က တိုင္းျပည္ကို စိတ္တိုင္းက် ေဖၚေဆာင္လာခဲ့ၿပီးၿပီပဲဗ်ာ။ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရွင
သမိုင္းမွာ ဒီမိုကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္း လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာလည္း ျမင့္မားမယ္။ ကမၻာကလည္း ေလးစားမယ္။ အားလံုးကလည္း ေရာက္တဲ့ေနရာတိုင္း ဝမ္းသာအားရၾသဘာေပးခံရမယ့္ အေပါင္းလကၡဏာကိန္းပါ။ ျပည္သူေတြအားလံုးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မယ္။ တိုင္းျပည္လည္း တိုးတက္မယ္။
၂၀၀၈ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ သူမကို သမၼတမျဖစ္ေအာင္ ရည္ရြယ္ပိတ္ပင္ေရးဆြဲထားတဲ့ အခ်က္ကို တိုင္းျပည္အက်ဳိးအတြက္၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ကိုယ္စားျပဳ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြကပဲ ဖယ္ရွားေပးလိုက္ၾကပါစို႔။ ဥပေဒပါ စကားလံုးမ်ား ျဖဳတ္ျခင္း၊ အစားထိုးျခင္းအတြက္ သမၼတႀကီးႏွင့္ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌႀကီးလည္း ပူးေပါင္း၊ ပါဝင္၊ ဦးေဆာင္ေပးၾကပါစို႔။
မေျပာခ်င္လို႔ ၾကည့္ေနတာ ၾကာၿပီ။
ဆရာမာန္ျမင့္ရဲ႕ စာကို ယူသံုးၿပီး ေျပာရရင္၊ ျမန္မာျပည္မွာ လုပ္တာဆိုလို႔
လူပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီလူေတာင္မွ ဘာမွ သံုးစား မရတဲ့ လူ။ လက္ခ်ဳပ္အပ္ေတာင္
တရုပ္ျပည္က သြင္းရတာ။ ပလပ္စတစ္ကို တီထြင္တာ ႏွစ္ ၂၀၀ေက်ာ္ၿပီ။ ခုထိ
ပလပ္စတစ္ခြက္ကို ထိုင္းဆီက ဝယ္သြင္းရတုန္း။
အသိပညာရွင္ေတြကေတာ့ စကၤာပူလို မီးခိုးတိတ္ ေငြပင္လယ္ျဖစ္ခ်င္ၾကတယ္။ ကိုယ့္မွာက ကေလးပညာေရးအေၾကာင္း၊ အစိုးရဘက္အပိုင္းေရာ၊ ျပည္သူေက်ာင္းသားမိဘဘက္အပိုင္းပါ ဘာမွ မေျပာခင္.... ေက်ာင္းေနတဲ့အရြယ္ ကေလးေတြအားလံုး၊ စာသင္ခန္းကို ေရာက္ၿပီလားဆိုတာပဲ ေမးခ်င္တယ္။ ပညာေရးအဆင့္ မီ၊ မမီနဲ႔ ျခစားမႈေတြ၊ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ဆရာဦးေရ မွ်၊ မမွ်။ သင္ေထာက္ကူပစၥည္း ျပည့္စံုမစံု၊ စာသင္ေက်ာင္းလံုေလာက္မႈ ရွိမရွိ ဆိုတာေတြေတာ့ အပိုလုပ္ၿပီး၊ ထပ္မေျပာလို။ ကိုယ့္ျပည္တြင္းရဲ႕ ပညာေရးေတာင္ ႏိုင္ေအာင္မလုပ္ႏိုင္ပဲ၊ တျခားသူလို ကမၻာဆီမွ ေငြခ်ဳေနခ်င္ေသး။ စိတ္ကူးယဥ္လို႔ ေကာင္းတုန္း။ ဘယ္သူ ဘယ္ႏိုင္ငံေတြကမ်ား ေက်ာင္းလာတက္မွာပါလိမ့္။ အီသီယိုပီးယားေတာင္ လာပါ့မလား။
တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ကမၻာလွည့္ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးခ်င္ၾကတယ္။ လူတိုင္းရဲ႕ပါးစပ္က ကြမ္းတံေတြးေတြ စည္းကမ္းမဲ့ ေထြးတာကို အရင္ေပ်ာက္ေအာင္လုပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ လူသြားလမ္း ပလက္ေဖာင္းေျမာင္းဖံုးေတြ မကၽြံေအာင္ အရင္လုပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ေစ်းတိုင္း၊ ဆိုင္တိုင္းမွာ အခမဲ့အိမ္သာဆိုၿပီး သန္႔ရွင္းေအာင္ထားေပး၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္တဲ့.... ေျပာေတာ့ဘူးဗ်ာ။
တခ်ဳိ႕ကလည္း သဘာဝအလွသာလွ်င္ အေကာင္းဆံုးတဲ့။ ေမြးကာစ ကေလးဘဝကတည္းက က်ေနာ့္ဘႀကီးလည္း ဒီလိုပဲ ႏွစ္တရာနီးပါး ထိုင္ၾကည့္လာတာ ခုေတာ့ ဆံုးသြားရွာၿပီ။ သူတပါးက တင္းနင္းကြင္းေတြ၊ အားကစားကြင္းေတြ လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ တို႔ဆီက ကေလးေတြကေတာ့ သဘာဝရဲ႕ ရႊံ႕ထဲ၊ ဗြက္ထဲ၊ ကၽြတ္ေတြ၊ ေမွ်ာ့ေတြနဲ႔ နပမ္းလံုးအံုးေပါ့ေလ။ (ဧရာဝတီမပါ)
အလကားျဖစ္ေနတဲ့ ေျမေအာက္ထဲကဟာကို ဝင္ေငြရေအာင္ ရွာမယ္ဆိုေတာ့လည္း၊ မဟုတ္ျပန္။ ေျမေပၚမွာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈအတြက္ ဝင္ေငြရစရာ ဘာရွိလို႔တုန္း။ စက္ရုံေတြလာေထာင္ေတာ့လည္း၊ ႏိုင္ငံတကာစက္ရုံေတြ ႏိုင္ငံတကာ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္တာ ဘာသံမွ မၾကားဘူး။ ျမန္မာျပည္နဲ႔မွပဲ ဆႏၵျပပြဲ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ။
သမၼတဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ အစိုးရသက္တမ္းမွာ တိုင္းျပည္အတြက္ အေကာင္းဆံုးလို႔ သူ႔အစိုးရက ယံုၾကည္တဲ့လုပ္ငန္းေတြကို အေကာင္အထည္ေဖၚ လုပ္ေဆာင္သြားခဲ့မွာျဖစ္သလို၊ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ဳပ္တို႔အပိုင္းကလည္း ေခါင္းစဥ္ေလးဖတ္ၿပီး တပုဒ္လံုးကို ေရာခ်ေဝဖန္ မပစ္လိုက္ဖို႔ လိုတယ္။
ဒီအတိုင္းပဲ၊ သမၼတ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အစိုးရတက္လာရ
ဟိုဟာလုပ္လည္း ကန္႔ကြက္၊ ဆႏၵျပ။ ဒီဟာလုပ္လည္း ကန္႔ကြက္ ဆႏၵျပေနမွေတာ့ .. ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္တယ္။ တိုင္းျပည္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ခ်င္
ငယ္ငယ္တုန္းက ၿခံထဲက သရက္သီးကို အပင္ခြၾကားမွာ တက္ထိုင္စားရင္း၊ အဖိုးစိုက္ခဲ့လို႔ စားရတာဆိုၿပီး ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ။ တိုင္းျပည္နဲ႔ခ်ီတဲ့ ႏွစ္ရွည္အစီအမံေတြဟာ ဖဲဝို္င္းမွာ ဖဲသမား ဖဲရိုက္သလို၊ ခုခ်က္ခ်င္း အႏိုင္အရႈံး ထတြက္လို႔ မရဘူး။ ဘယ္သူ၊ ဘယ္အစိုးရမွလည္း ရႈံးတဲ့အလုပ္မ်ဳိး မလုပ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္တိုင္ အစိုးရျဖစ္ရင္လည္း လုပ္မွာ မဟုတ္ဘူး။
အစိုးရလုပ္ရပ္ကို မွန္တယ္လို႔ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္အရာမဆို ကန္႔ကြက္မယ္၊ ဆႏၵျပမယ္ခ်ည္း ေတြ႔ေနရတာမို႔လို၊႔ တိုင္းျပည္အက်ဳိးစီးပြားထိခိုက္
ကဲ... ျပည္သူေတြငတ္ေအာင္ ဘယ္သူလုပ္မလဲ... ေျပာ။
အသိပညာရွင္ေတြကေတာ့ စကၤာပူလို မီးခိုးတိတ္ ေငြပင္လယ္ျဖစ္ခ်င္ၾကတယ္။ ကိုယ့္မွာက ကေလးပညာေရးအေၾကာင္း၊ အစိုးရဘက္အပိုင္းေရာ၊ ျပည္သူေက်ာင္းသားမိဘဘက္အပိုင္းပါ ဘာမွ မေျပာခင္.... ေက်ာင္းေနတဲ့အရြယ္ ကေလးေတြအားလံုး၊ စာသင္ခန္းကို ေရာက္ၿပီလားဆိုတာပဲ ေမးခ်င္တယ္။ ပညာေရးအဆင့္ မီ၊ မမီနဲ႔ ျခစားမႈေတြ၊ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ဆရာဦးေရ မွ်၊ မမွ်။ သင္ေထာက္ကူပစၥည္း ျပည့္စံုမစံု၊ စာသင္ေက်ာင္းလံုေလာက္မႈ ရွိမရွိ ဆိုတာေတြေတာ့ အပိုလုပ္ၿပီး၊ ထပ္မေျပာလို။ ကိုယ့္ျပည္တြင္းရဲ႕ ပညာေရးေတာင္ ႏိုင္ေအာင္မလုပ္ႏိုင္ပဲ၊ တျခားသူလို ကမၻာဆီမွ ေငြခ်ဳေနခ်င္ေသး။ စိတ္ကူးယဥ္လို႔ ေကာင္းတုန္း။ ဘယ္သူ ဘယ္ႏိုင္ငံေတြကမ်ား ေက်ာင္းလာတက္မွာပါလိမ့္။ အီသီယိုပီးယားေတာင္ လာပါ့မလား။
တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ကမၻာလွည့္ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးခ်င္ၾကတယ္။ လူတိုင္းရဲ႕ပါးစပ္က ကြမ္းတံေတြးေတြ စည္းကမ္းမဲ့ ေထြးတာကို အရင္ေပ်ာက္ေအာင္လုပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ လူသြားလမ္း ပလက္ေဖာင္းေျမာင္းဖံုးေတြ မကၽြံေအာင္ အရင္လုပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ေစ်းတိုင္း၊ ဆိုင္တိုင္းမွာ အခမဲ့အိမ္သာဆိုၿပီး သန္႔ရွင္းေအာင္ထားေပး၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္တဲ့.... ေျပာေတာ့ဘူးဗ်ာ။
တခ်ဳိ႕ကလည္း သဘာဝအလွသာလွ်င္ အေကာင္းဆံုးတဲ့။ ေမြးကာစ ကေလးဘဝကတည္းက က်ေနာ့္ဘႀကီးလည္း ဒီလိုပဲ ႏွစ္တရာနီးပါး ထိုင္ၾကည့္လာတာ ခုေတာ့ ဆံုးသြားရွာၿပီ။ သူတပါးက တင္းနင္းကြင္းေတြ၊ အားကစားကြင္းေတြ လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ တို႔ဆီက ကေလးေတြကေတာ့ သဘာဝရဲ႕ ရႊံ႕ထဲ၊ ဗြက္ထဲ၊ ကၽြတ္ေတြ၊ ေမွ်ာ့ေတြနဲ႔ နပမ္းလံုးအံုးေပါ့ေလ။ (ဧရာဝတီမပါ)
အလကားျဖစ္ေနတဲ့ ေျမေအာက္ထဲကဟာကို ဝင္ေငြရေအာင္ ရွာမယ္ဆိုေတာ့လည္း၊ မဟုတ္ျပန္။ ေျမေပၚမွာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈအတြက္ ဝင္ေငြရစရာ ဘာရွိလို႔တုန္း။ စက္ရုံေတြလာေထာင္ေတာ့လည္း၊ ႏိုင္ငံတကာစက္ရုံေတြ ႏိုင္ငံတကာ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္တာ ဘာသံမွ မၾကားဘူး။ ျမန္မာျပည္နဲ႔မွပဲ ဆႏၵျပပြဲ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ။
သမၼတဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ အစိုးရသက္တမ္းမွာ တိုင္းျပည္အတြက္ အေကာင္းဆံုးလို႔ သူ႔အစိုးရက ယံုၾကည္တဲ့လုပ္ငန္းေတြကို အေကာင္အထည္ေဖၚ လုပ္ေဆာင္သြားခဲ့မွာျဖစ္သလို၊ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ဳပ္တို႔အပိုင္းကလည္း ေခါင္းစဥ္ေလးဖတ္ၿပီး တပုဒ္လံုးကို ေရာခ်ေဝဖန္ မပစ္လိုက္ဖို႔ လိုတယ္။
ဒီအတိုင္းပဲ၊ သမၼတ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အစိုးရတက္လာရ
ဟိုဟာလုပ္လည္း ကန္႔ကြက္၊ ဆႏၵျပ။ ဒီဟာလုပ္လည္း ကန္႔ကြက္ ဆႏၵျပေနမွေတာ့ .. ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္တယ္။ တိုင္းျပည္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ခ်င္
ငယ္ငယ္တုန္းက ၿခံထဲက သရက္သီးကို အပင္ခြၾကားမွာ တက္ထိုင္စားရင္း၊ အဖိုးစိုက္ခဲ့လို႔ စားရတာဆိုၿပီး ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ။ တိုင္းျပည္နဲ႔ခ်ီတဲ့ ႏွစ္ရွည္အစီအမံေတြဟာ ဖဲဝို္င္းမွာ ဖဲသမား ဖဲရိုက္သလို၊ ခုခ်က္ခ်င္း အႏိုင္အရႈံး ထတြက္လို႔ မရဘူး။ ဘယ္သူ၊ ဘယ္အစိုးရမွလည္း ရႈံးတဲ့အလုပ္မ်ဳိး မလုပ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္တိုင္ အစိုးရျဖစ္ရင္လည္း လုပ္မွာ မဟုတ္ဘူး။
အစိုးရလုပ္ရပ္ကို မွန္တယ္လို႔ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္အရာမဆို ကန္႔ကြက္မယ္၊ ဆႏၵျပမယ္ခ်ည္း ေတြ႔ေနရတာမို႔လို၊႔ တိုင္းျပည္အက်ဳိးစီးပြားထိခိုက္
ကဲ... ျပည္သူေတြငတ္ေအာင္ ဘယ္သူလုပ္မလဲ... ေျပာ။
ဆႏၵျပသည္ဟု ဆိုရာဝယ္
ဆႏၵျပရုံေလးနဲ႔
ကုန္ေစ်းႏႈန္းလည္း က်သြားမယ္၊ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြလည္း ေန႔ခ်င္းညခ်င္း
ခ်မ္းသာသြားမယ္၊ လယ္သမားေတြလည္း တသက္စားမကုန္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္လည္း
ဆႏၵျပခ်င္လိုက္တာ။
ကိုယ့္လုပ္ငန္းခြင္မွာ ကိုယ့္အလုပ္ကို ကိုယ္အေကာင္းဆံုး လုပ္ေဆာင္ျခင္းဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ကိုယ္တည္ေဆာက္ျခင္းပါပဲ။ ကိုယ့္လူမ်ဳိးဂုဏ္ကို ကိုယ္ ျမွင့္တင္ျခင္းပါပဲ။
ကမၻာ့ကုမၸဏီႀကီးေတြဟာ အလုပ္နည္းနည္းလုပ္ၿပီး၊ အခြင့္အေရးမ်ားမ်ားေတာင္းတဲ့ အလုပ္သမားမ်ဳိးရွိတဲ့ႏိုင္ငံကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕အရင္းအႏွီးကို ေရခံေျမခံေကာင္းတဲ့ အေျခခံေကာင္းတဲ့၊ စိတ္ခ်တည္ၿငိမ္တဲ့ေဒသေတြမွာပဲ ၿမွဳပ္ႏွံထားခ်င္ၾကပါတယ္။
သူတို႔ မလာရင္ေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက အလုပ္သမားေတြ တျခားႏိုင္ငံကို ပိုက္ဆံ အကုန္အက်ခံ၊ မိသားစုေတြ ေဝးကြာခံၿပီး သြားအလုပ္လုပ္ၾကေပေတာ့။ ကိုယ့္ရဲ႕လခထဲမွ အဲဒီႏိုင္ငံအတြက္ အခြန္ေတြ ေပးၾကေပေတာ့။ အဲဒီႏိုင္ငံအတြက္ အိမ္လခ၊ ေရလခ၊ မီးလခ၊ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကို ဝယ္ယူအားေပးျခင္းျဖင့္ အဲဒီႏိုင္ငံအတြက္ စီးပြားေရး လည္ပတ္တည္ေဆာက္ေပးၾကေပေတာ့။
ကိုယ့္လုပ္ငန္းခြင္မွာ ကိုယ့္အလုပ္ကို ကိုယ္အေကာင္းဆံုး လုပ္ေဆာင္ျခင္းဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ကိုယ္တည္ေဆာက္ျခင္းပါပဲ။ ကိုယ့္လူမ်ဳိးဂုဏ္ကို ကိုယ္ ျမွင့္တင္ျခင္းပါပဲ။
ကမၻာ့ကုမၸဏီႀကီးေတြဟာ အလုပ္နည္းနည္းလုပ္ၿပီး၊ အခြင့္အေရးမ်ားမ်ားေတာင္းတဲ့ အလုပ္သမားမ်ဳိးရွိတဲ့ႏိုင္ငံကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕အရင္းအႏွီးကို ေရခံေျမခံေကာင္းတဲ့ အေျခခံေကာင္းတဲ့၊ စိတ္ခ်တည္ၿငိမ္တဲ့ေဒသေတြမွာပဲ ၿမွဳပ္ႏွံထားခ်င္ၾကပါတယ္။
သူတို႔ မလာရင္ေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက အလုပ္သမားေတြ တျခားႏိုင္ငံကို ပိုက္ဆံ အကုန္အက်ခံ၊ မိသားစုေတြ ေဝးကြာခံၿပီး သြားအလုပ္လုပ္ၾကေပေတာ့။ ကိုယ့္ရဲ႕လခထဲမွ အဲဒီႏိုင္ငံအတြက္ အခြန္ေတြ ေပးၾကေပေတာ့။ အဲဒီႏိုင္ငံအတြက္ အိမ္လခ၊ ေရလခ၊ မီးလခ၊ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကို ဝယ္ယူအားေပးျခင္းျဖင့္ အဲဒီႏိုင္ငံအတြက္ စီးပြားေရး လည္ပတ္တည္ေဆာက္ေပးၾကေပေတာ့။
က်ေနာ္ထိေတြ႔မိေသာ ထိုင္းဗုဒၶသာသနာ
က်ေနာ္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္စဥ္ ဝပ္အလန္းထိုင္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ အလည္ပတ္အေနျဖင့္ သြားေရာက္ေနထိုင္ဖူးခဲ့သည္။
ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ဘာသာေရး အလြန္ကိုင္းရႈိင္းၾကသည္။ ကရင္ျပည္နယ္ရွိ၊ သာမညဆရာေတာ္ႀကီးကို၊ သူတို႔ထိုင္းလူမ်ဳိး မဟုတ္ေသာ္လည္း လာေရာက္ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ၾကသည္ကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သိသာႏိုင္ပါသည္။
ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္ခြင့္လက္မွတ္ မရွိစဥ္၊ ကိုရင္ႀကီးဘဝျဖင့္ ေနထိုင္ရာ ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ဗမာလူမ်ဳိးမွန္းသိေသာ္လည္း သဃၤန္းဝတ္ထားေသာေၾကာင့္၊ လူမ်ဳိးေရး ခြဲျခားမေနပဲ ဦးစားေပးၾကသည္။ ထိုင္းလမ္းေပၚမ်ားတြင္ သဃၤန္းဝတ္ျဖင့္ သြားလာေနေသာသူမ်ားျဖစ္လွ်င္ ထိုင္းဘုန္းႀကီး မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ျမန္မာႏွင့္ထိုင္း သဃၤန္းျခင္း အေရာင္ကြာသလို၊ သဃၤန္းရုံဝတ္ပံုျခင္းလည္း ကြာသည္။
နယ္ျခားေစာင့္ ထိုင္းပုလိပ္မ်ားမွာ ျမန္မာျပည္သားမ်ားအေပၚ၊ လိမ္မာပါးနပ္ လုပ္စားေနတတ္သည့္ အေပြးျမင္အပင္သိ ေထာက္လွမ္းေရးပုလိပ္မ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း၊ အရပ္ဝတ္ကိုသာ ဖမ္း၍၊ ဘုန္းႀကီးဝတ္ထားေသာ သူကို (မည္သည့္အခါမွ်) မဖမ္းပါ။
ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ားတြင္ မ်က္ခံုးေမႊး မရွိပါ။ မ်က္ခံုးေမႊးကိုပါ ရိတ္ၾကပါသည္။ က်ေနာ္ျမင္စက အလြန္အရုပ္ဆိုးလွသည္။ မ်က္ခံုးေမႊးပင့္၍ မ်က္စပစ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဆရာ့ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ပညတ္ထားခဲ့ေလသလားေတာ့ မသိပါ။
ထိုင္းအမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ ဘုန္းႀကီးကို လွဴဒါန္းသည့္အခါ၊ လက္ျဖင့္ ပစၥည္းဝတၳဳကို ကိုင္၍ မလွဴဒါန္းပါ။ သဘက္၊ ပုဝါခံ၍ လွဴဒါန္းပါသည္။ ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ား လမ္းေပၚတြင္ လမ္းေလွ်ာက္သည္ကို တခါဖူးမွ် မျမင္ဘူးပါ။ တရားနာဖိတ္လွ်င္ ကားျဖင့္ ဖိတ္သည္။ ျပန္ပို႔လွ်င္လည္း ကားျဖင့္ ျပန္ပို႔သည္။
ရပ္ကြက္မ်ားမွ အလွည့္က်ျဖစ္ေစ၊ ထိုင္းသူေဌးမ်ားက အလွည့္က် တာဝန္ယူ၍ ျဖစ္ေစ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ဆြမ္းဟင္း မျပတ္ေစပါ။ တႏွစ္တခါ ဆြမ္းဆန္စိမ္းေလာင္းလွဴပြဲတြင္သာ ဆြမ္းခံႂကြသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသင္ ပညာေရးလည္း ရွိသလို၊ နာေရးျဖစ္လာလွ်င္ သရဏဂုံတင္ရန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝန္းထဲမွာပင္ အသုဘရႈဇရပ္ထားရွိသည္။
ထိုင္းတြင္ က်ေနာ္ေနထိုင္စဥ္အတြင္း အာဏာလြန္ဆြဲပြဲမ်ား ၾကမ္းတမ္းစြာ ေတြ႔ရသည္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းသက္ဆင္ကို ေထာက္ခံေသာ အက်ီအနီဝတ္ႏွင့္ ထိုင္းဘုရင္မင္းျမတ္ကို ၾကည္ညိဳေသာ အက်ီအဝါဝတ္တို႔အၾကား ျဖစ္ပြားေသာပြဲမွာ ျပင္းထန္ရႈ႔ပ္ေထြးလွသည္။ ထိုေလာကီမ်ားၾကားတြင္ ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ား တပါးမွ် မပါ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဆန္႔က်င္ဘက္ ၂ဖက္စလံုးမွ ျပည္သူမ်ား၊ အစိုးရဝန္ထမ္းမ်ား၊ ဘုရင့္အမႈေတာ္ထမ္းမ်ားကလည္း ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ားကို အၾကည္ညိဳမပ်က္ၾကပါ။
ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနထိုင္ခဲ့သည့္ ရွမ္းမတဦးကို က်ေနာ္ေမးၾကည့္သည္။ ထိုစဥ္က က်ေနာ္သည္ ေရႊဝါေရာင္သံဃာ့လႈပ္ရွားမႈျဖင့္ ထိုင္းကို ထြက္ေျပးခဲ့ရသူျဖစ္ကာ၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ထိုစဥ္က သဃၤန္းဝတ္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ စိတ္အားထက္သန္စြာ ေမးျမန္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
သူက ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ားက ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ားကို ဗုဒၶသာသနာကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္သည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ တရားျပေပးသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ အိမ္ေထာင္မျပဳပဲ သာသနာျပဳသည့္ တရားရွာသည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ ေလာကီေရးရာမ်ားႏွင့္ ကင္းစြာ ေနထိုင္သည့္ အေရာင္စြန္းထင္းမႈမရွိသည့္ သူေတာ္စင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားအျဖစ္၊ ဘုန္းႀကီးမ်ားကို ရုိေသေလးစားကိုးကြယ္ၾကၿပီး၊ ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ားကလည္း သာသနာအလုပ္မွလြဲ၍၊ ဝိဝါဒကြဲျပားေသာ ေလာကီေရးရာမ်ားတြင္၊ သာသနာကို အၾကည္ညိဳပ်က္ေစမည့္ ကိစၥမ်ဳိးျဖစ္၍ ဝင္မစြက္ၾကပဲ ေရွာင္ၾကသည္ဟု ဆိုသည္။
ဤသည္မွာ က်ေနာ္ႏွင့္ ထိေတြ႔မိေသာ ထိုင္းဗုဒၶသာသနာအေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္။
ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ဘာသာေရး အလြန္ကိုင္းရႈိင္းၾကသည္။ ကရင္ျပည္နယ္ရွိ၊ သာမညဆရာေတာ္ႀကီးကို၊ သူတို႔ထိုင္းလူမ်ဳိး မဟုတ္ေသာ္လည္း လာေရာက္ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ၾကသည္ကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သိသာႏိုင္ပါသည္။
ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္ခြင့္လက္မွတ္ မရွိစဥ္၊ ကိုရင္ႀကီးဘဝျဖင့္ ေနထိုင္ရာ ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ဗမာလူမ်ဳိးမွန္းသိေသာ္လည္း သဃၤန္းဝတ္ထားေသာေၾကာင့္၊ လူမ်ဳိးေရး ခြဲျခားမေနပဲ ဦးစားေပးၾကသည္။ ထိုင္းလမ္းေပၚမ်ားတြင္ သဃၤန္းဝတ္ျဖင့္ သြားလာေနေသာသူမ်ားျဖစ္လွ်င္ ထိုင္းဘုန္းႀကီး မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ျမန္မာႏွင့္ထိုင္း သဃၤန္းျခင္း အေရာင္ကြာသလို၊ သဃၤန္းရုံဝတ္ပံုျခင္းလည္း ကြာသည္။
နယ္ျခားေစာင့္ ထိုင္းပုလိပ္မ်ားမွာ ျမန္မာျပည္သားမ်ားအေပၚ၊ လိမ္မာပါးနပ္ လုပ္စားေနတတ္သည့္ အေပြးျမင္အပင္သိ ေထာက္လွမ္းေရးပုလိပ္မ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း၊ အရပ္ဝတ္ကိုသာ ဖမ္း၍၊ ဘုန္းႀကီးဝတ္ထားေသာ သူကို (မည္သည့္အခါမွ်) မဖမ္းပါ။
ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ားတြင္ မ်က္ခံုးေမႊး မရွိပါ။ မ်က္ခံုးေမႊးကိုပါ ရိတ္ၾကပါသည္။ က်ေနာ္ျမင္စက အလြန္အရုပ္ဆိုးလွသည္။ မ်က္ခံုးေမႊးပင့္၍ မ်က္စပစ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဆရာ့ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ပညတ္ထားခဲ့ေလသလားေတာ့ မသိပါ။
ထိုင္းအမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ ဘုန္းႀကီးကို လွဴဒါန္းသည့္အခါ၊ လက္ျဖင့္ ပစၥည္းဝတၳဳကို ကိုင္၍ မလွဴဒါန္းပါ။ သဘက္၊ ပုဝါခံ၍ လွဴဒါန္းပါသည္။ ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ား လမ္းေပၚတြင္ လမ္းေလွ်ာက္သည္ကို တခါဖူးမွ် မျမင္ဘူးပါ။ တရားနာဖိတ္လွ်င္ ကားျဖင့္ ဖိတ္သည္။ ျပန္ပို႔လွ်င္လည္း ကားျဖင့္ ျပန္ပို႔သည္။
ရပ္ကြက္မ်ားမွ အလွည့္က်ျဖစ္ေစ၊ ထိုင္းသူေဌးမ်ားက အလွည့္က် တာဝန္ယူ၍ ျဖစ္ေစ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ဆြမ္းဟင္း မျပတ္ေစပါ။ တႏွစ္တခါ ဆြမ္းဆန္စိမ္းေလာင္းလွဴပြဲတြင္သာ ဆြမ္းခံႂကြသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသင္ ပညာေရးလည္း ရွိသလို၊ နာေရးျဖစ္လာလွ်င္ သရဏဂုံတင္ရန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝန္းထဲမွာပင္ အသုဘရႈဇရပ္ထားရွိသည္။
ထိုင္းတြင္ က်ေနာ္ေနထိုင္စဥ္အတြင္း အာဏာလြန္ဆြဲပြဲမ်ား ၾကမ္းတမ္းစြာ ေတြ႔ရသည္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းသက္ဆင္ကို ေထာက္ခံေသာ အက်ီအနီဝတ္ႏွင့္ ထိုင္းဘုရင္မင္းျမတ္ကို ၾကည္ညိဳေသာ အက်ီအဝါဝတ္တို႔အၾကား ျဖစ္ပြားေသာပြဲမွာ ျပင္းထန္ရႈ႔ပ္ေထြးလွသည္။ ထိုေလာကီမ်ားၾကားတြင္ ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ား တပါးမွ် မပါ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဆန္႔က်င္ဘက္ ၂ဖက္စလံုးမွ ျပည္သူမ်ား၊ အစိုးရဝန္ထမ္းမ်ား၊ ဘုရင့္အမႈေတာ္ထမ္းမ်ားကလည္း ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ားကို အၾကည္ညိဳမပ်က္ၾကပါ။
ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနထိုင္ခဲ့သည့္ ရွမ္းမတဦးကို က်ေနာ္ေမးၾကည့္သည္။ ထိုစဥ္က က်ေနာ္သည္ ေရႊဝါေရာင္သံဃာ့လႈပ္ရွားမႈျဖင့္ ထိုင္းကို ထြက္ေျပးခဲ့ရသူျဖစ္ကာ၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ထိုစဥ္က သဃၤန္းဝတ္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ စိတ္အားထက္သန္စြာ ေမးျမန္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
သူက ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ားက ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ားကို ဗုဒၶသာသနာကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္သည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ တရားျပေပးသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ အိမ္ေထာင္မျပဳပဲ သာသနာျပဳသည့္ တရားရွာသည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ ေလာကီေရးရာမ်ားႏွင့္ ကင္းစြာ ေနထိုင္သည့္ အေရာင္စြန္းထင္းမႈမရွိသည့္ သူေတာ္စင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားအျဖစ္၊ ဘုန္းႀကီးမ်ားကို ရုိေသေလးစားကိုးကြယ္ၾကၿပီး၊ ထိုင္းဘုန္းႀကီးမ်ားကလည္း သာသနာအလုပ္မွလြဲ၍၊ ဝိဝါဒကြဲျပားေသာ ေလာကီေရးရာမ်ားတြင္၊ သာသနာကို အၾကည္ညိဳပ်က္ေစမည့္ ကိစၥမ်ဳိးျဖစ္၍ ဝင္မစြက္ၾကပဲ ေရွာင္ၾကသည္ဟု ဆိုသည္။
ဤသည္မွာ က်ေနာ္ႏွင့္ ထိေတြ႔မိေသာ ထိုင္းဗုဒၶသာသနာအေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္။
Monday, February 11, 2013
က်ေနာ္တို႔အတြက္ အနာဂတ္ အိမ္
ကမၻာေပၚရွိ အစိုးရေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ မိုးေမွ်ာ္အေဆာက္အဦႀကီးမ်ား မည္မွ်ေပါမ်ားေၾကာင္း ျပ၍၊ သူတို႔ႏိုင္ငံ၏ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို ႂကြားတတ္ၾကပါသည္။ ဤကဲ့သို႕ ျပစရာမရွိေသာ ႏိုင္ငံမ်ားကလည္း၊ ရုပ္ဝတၳဳထက္ တိုင္းျပည္ရွိ လူမ်ား၏ စိတ္ခ်မ္းသာမႈသာ အေရးႀကီးဆံုးဟုဆိုကာ၊ ေဆာင္ရြက္ေနေသာ ေပၚလစီမ်ားကို၊ ေၾကာ္ျငာထိုး ဝါဒျဖန္႔ၾကပါသည္။
လူေတြသည္ အႏၱရာယ္ရွိ ပိုးမႊား၊ တိရိစာၦန္မ်ား၏ ရန္မွ၊ ကာ...ကြယ္ရန္ႏွင့္ လံုၿခံဳစြာ ေနထိုင္မႈရရန္အတြက္၊ အိမ္မ်ားျဖင့္ ေနထိုင္လာၾကရာတြင္၊ (သစ္ပင္ေပၚတြင္ အိမ္ေဆာက္ေနထိုင္ေလ့ရွိသည့္၊ ယေန႔ထိ အဝတ္အစား မဝတ္ေသာ လူမ်ဳိးစု မပါ) မ်ားေသာအားျဖင့္ အိႏၵိယသည္ ေျမအိမ္၊ အုတ္အိမ္၊ အာဖရိကသည္ ေျမအိမ္၊ ရႊံ႕အိမ္၊ ဥေရာပသည္ အဂၤေတအိမ္ႏွင့္ သစ္၊ ဝါး ေပါေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္ သစ္သားအိမ္မ်ား.... စသျဖင့္...၊ ေနထိုင္သည့္ အိမ္ပံုစံအား၊ ဗိသုကာဒီဇိုင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးထြင္၍
အိမ္.....
က်ေနာ္တို႔တေတြ အိမ္ျဖင့္ ေနတတ္ၿပီလား။
အိမ္သာကို အသံုးျပဳျခင္းထက္၊ ေတာထိုင္ ဟုေခၚေသာ ၿခံဳပုတ္တြင္ အခင္းစြန္႔မွ အရသာေတြ႔သည့္ လူအခ်ဳိ႕ကိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ဖူးသည္။
==============================
ရထား၊ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ျဖင့္ ခရီးသြားလာမႈ မ်ားခဲ့ေသာ က်ေနာ့္အဖို႔၊ လမ္းခရီးတေလွ်ာက္ ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ တဲအိမ္မ်ားႏွင့္ (ႏိုင္ငံ၏ အနာဂတ္ျဖစ္ေသာ) ကေလးငယ္မ်ားကို ၾကည့္၍၊ စိတ္မခ်မ္းသာစြာျဖင့္ သက္ျပင္းခ်မိခဲ့သည္မွာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။ ဝါးၾကမ္းခင္းအိမ္၊ သစ္သားၾကမ္းခင္းအိမ္တို႔ လႊတ္ေပါလွေသာ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံပါေပ။ အသိပညာရွင္မ်ားျဖစ္ေသာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ားပင္ ၾကမ္းၾကားက တိုးဝင္လာေသာ ေလကိုေတာင္၊ စာဖြဲ႔ယူၾကရေလာက္သည္အထိ ႏွစ္သက္ၾကသည္မဟုတ္ပါလား။
ျမန္မာႏို္င္ငံတြင္ ေယာက်ာ္းျဖစ္ရသည္မွာ လႊတ္ေကာင္းမွ ေကာင္း။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေနရာရထားသူ၊ ဖိုဝါဒ အခြင့္ထူးရေနေသာ က်ေနာ္တို႔ ေယာက်ာ္းမ်ားသည္၊ ေနရာအႏွံ႕ ယမကာေပါမ်ားလွေသာ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္တြင္၊ အလုပ္ပင္ပန္းမႈ၊ မိတ္ေဆြေတြ႔မႈ၊ က်န္းမာေရး စသျဖင့္ ဆင္ေျခ၊ ဆင္လက္၊ ဆင္တကိုယ္လံုးေပးကာ အိမ္မိသားစုအေပၚ အႏိုင္က်င့္ မူးခြင့္လည္း ရပါေသးသည္။
အိ္မ္ပါဟု ႏိုင္ငံတကာကို ဘုရားစူး ႀကိမ္တြယ္ေျပာယူရမည့္၊ က်ေနာ္တို႔၏ ဝါးခင္းတဲအိမ္ငယ္ေလးမ်ားတြင္ ေနထိုင္သူ ျဖစ္ပါက၊ မူးေန၍ျဖစ္ေစ၊ အသိပညာနည္း၍ ျဖစ္ေစ၊
လင္မယားမ်ား၏ အေနအထိုင္မတတ္ေသာ ကာမဆက္ဆံမႈသည္ ဝါးခင္း/သစ္ခင္း ၾကမ္းတေျပးတည္း အိပ္ေနေသာ ကေလးငယ္မ်ား၏ မသိစိတ္ေပၚတြင္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရလ်က္ရွိသည္ကို၊ အစိုးရအဆက္ဆက္ သတိမထားမိခဲ့ၾကသေလာ။ လစ္လ်ဴရႈခဲ့ၾကသေလာဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိ။
ထိုကေလးငယ္မ်ားသည္ ရာဂထႂကြလာလွ်င္ ဘယ္လိုထိန္းသိမ္းရမည္ဆိုတာထက္၊ ဘယ္လိုလုပ္ရမည္ကိုသာ သိေနခဲ့ၾက၍ လူ႔ေလာကအတြက္ တိရိစာၦန္စိတ္မ်ားေသာ လူမ်ားအျဖစ္ ထြက္ေပၚလာၾကသည္။ ျမန္မာလူေနမႈစရုိက္တြင္ ပုဆိုးတန္းတင္၊ အၾကင္လင္မယားျဖစ္ ဟူေသာစကားရပ္သည္ ဤလို စိတ္ဒဏ္ရာရခဲ့ၾကေသာ ကေလးငယ္မ်ား၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာ အက်ဳိးဆက္ပင္ ျဖစ္သည္။ (အိႏၵိယတြင္ လူႀကီးမိဘမ်ားက စကားေဖာက္ၾကျခင္း၊ ေရႊလမ္းေငြလမ္းေဖာက္ မဂၤလာေဆာင္ေပးၾကျခင္း၊ အေနာက္တိုင္းတြင္ ေစ့စပ္ပြဲ၊ ၿပီးေနာက္ ဘုရားသခင္ေရွ႕တြင္၊ ဂတိသစၥာဆို လက္ထပ္ပြဲလုပ္ၾကျခင္း)
==============================
ယခု ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တန္ဘိုးနည္း အိမ္ယာမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနသည္ဟု ၾကားသိရသည္။ သစ္၊ ဝါး ေစ်းနႈန္းထက္ အဂၤေတ၊ အုတ္ေစ်းႏႈန္း ႀကီးျမင့္လွေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တန္ဘိုးနည္းတိုက္ခန္းအိမ္ယာသည္လ
အိမ္ပိုင္ဆိုင္မႈ ရရန္အတြက္ အႏွစ္(၂၀)ကဲ့သို႔၊ ေရရွည္ေခ်းေငြမ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္၊ လူမ်ားကို အလုပ္လုပ္ရန္အတြက္ မက္လံုးတြန္းအားတခု ဖန္တီးေပးရာ ေရာက္ၿပီး၊ အနာဂတ္တိုင္းျပည္၏ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရးအတြက္လည္း ေကာင္းေစပါသည္။
သို႔ေသာ္ တန္ဘိုးနည္းအိမ္ယာမ်ားသည္ အထက္ပိုင္းတြင္ ေဖၚျပသကဲ့သို႔၊ ကေလးငယ္မ်ားအား စိတ္ဒဏ္ရာ ရရွိေစႏိုင္ေသာ အိမ္ယာမ်ဳိး ျဖစ္ပါက၊ အေကာင္အထည္ မေဖၚျခင္းကသာ တိုင္းျပည္၏ အနာဂတ္အတြက္ ပိုေကာင္းမြန္ပါေၾကာင္းျဖင့္...
လူေတြသည္ အႏၱရာယ္ရွိ ပိုးမႊား၊ တိရိစာၦန္မ်ား၏ ရန္မွ၊ ကာ...ကြယ္ရန္ႏွင့္ လံုၿခံဳစြာ ေနထိုင္မႈရရန္အတြက္၊ အိမ္မ်ားျဖင့္ ေနထိုင္လာၾကရာတြင္၊ (သစ္ပင္ေပၚတြင္ အိမ္ေဆာက္ေနထိုင္ေလ့ရွိသည့္၊ ယေန႔ထိ အဝတ္အစား မဝတ္ေသာ လူမ်ဳိးစု မပါ) မ်ားေသာအားျဖင့္ အိႏၵိယသည္ ေျမအိမ္၊ အုတ္အိမ္၊ အာဖရိကသည္ ေျမအိမ္၊ ရႊံ႕အိမ္၊ ဥေရာပသည္ အဂၤေတအိမ္ႏွင့္ သစ္၊ ဝါး ေပါေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္ သစ္သားအိမ္မ်ား.... စသျဖင့္...၊ ေနထိုင္သည့္ အိမ္ပံုစံအား၊ ဗိသုကာဒီဇိုင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးထြင္၍
အိမ္.....
က်ေနာ္တို႔တေတြ အိမ္ျဖင့္ ေနတတ္ၿပီလား။
အိမ္သာကို အသံုးျပဳျခင္းထက္၊ ေတာထိုင္ ဟုေခၚေသာ ၿခံဳပုတ္တြင္ အခင္းစြန္႔မွ အရသာေတြ႔သည့္ လူအခ်ဳိ႕ကိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ဖူးသည္။
==============================
ရထား၊ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ျဖင့္ ခရီးသြားလာမႈ မ်ားခဲ့ေသာ က်ေနာ့္အဖို႔၊ လမ္းခရီးတေလွ်ာက္ ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ တဲအိမ္မ်ားႏွင့္ (ႏိုင္ငံ၏ အနာဂတ္ျဖစ္ေသာ) ကေလးငယ္မ်ားကို ၾကည့္၍၊ စိတ္မခ်မ္းသာစြာျဖင့္ သက္ျပင္းခ်မိခဲ့သည္မွာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။ ဝါးၾကမ္းခင္းအိမ္၊ သစ္သားၾကမ္းခင္းအိမ္တို႔ လႊတ္ေပါလွေသာ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံပါေပ။ အသိပညာရွင္မ်ားျဖစ္ေသာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ားပင္ ၾကမ္းၾကားက တိုးဝင္လာေသာ ေလကိုေတာင္၊ စာဖြဲ႔ယူၾကရေလာက္သည္အထိ ႏွစ္သက္ၾကသည္မဟုတ္ပါလား။
ျမန္မာႏို္င္ငံတြင္ ေယာက်ာ္းျဖစ္ရသည္မွာ လႊတ္ေကာင္းမွ ေကာင္း။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေနရာရထားသူ၊ ဖိုဝါဒ အခြင့္ထူးရေနေသာ က်ေနာ္တို႔ ေယာက်ာ္းမ်ားသည္၊ ေနရာအႏွံ႕ ယမကာေပါမ်ားလွေသာ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္တြင္၊ အလုပ္ပင္ပန္းမႈ၊ မိတ္ေဆြေတြ႔မႈ၊ က်န္းမာေရး စသျဖင့္ ဆင္ေျခ၊ ဆင္လက္၊ ဆင္တကိုယ္လံုးေပးကာ အိမ္မိသားစုအေပၚ အႏိုင္က်င့္ မူးခြင့္လည္း ရပါေသးသည္။
အိ္မ္ပါဟု ႏိုင္ငံတကာကို ဘုရားစူး ႀကိမ္တြယ္ေျပာယူရမည့္၊ က်ေနာ္တို႔၏ ဝါးခင္းတဲအိမ္ငယ္ေလးမ်ားတြင္ ေနထိုင္သူ ျဖစ္ပါက၊ မူးေန၍ျဖစ္ေစ၊ အသိပညာနည္း၍ ျဖစ္ေစ၊
လင္မယားမ်ား၏ အေနအထိုင္မတတ္ေသာ ကာမဆက္ဆံမႈသည္ ဝါးခင္း/သစ္ခင္း ၾကမ္းတေျပးတည္း အိပ္ေနေသာ ကေလးငယ္မ်ား၏ မသိစိတ္ေပၚတြင္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရလ်က္ရွိသည္ကို၊ အစိုးရအဆက္ဆက္ သတိမထားမိခဲ့ၾကသေလာ။ လစ္လ်ဴရႈခဲ့ၾကသေလာဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိ။
ထိုကေလးငယ္မ်ားသည္ ရာဂထႂကြလာလွ်င္ ဘယ္လိုထိန္းသိမ္းရမည္ဆိုတာထက္၊ ဘယ္လိုလုပ္ရမည္ကိုသာ သိေနခဲ့ၾက၍ လူ႔ေလာကအတြက္ တိရိစာၦန္စိတ္မ်ားေသာ လူမ်ားအျဖစ္ ထြက္ေပၚလာၾကသည္။ ျမန္မာလူေနမႈစရုိက္တြင္ ပုဆိုးတန္းတင္၊ အၾကင္လင္မယားျဖစ္ ဟူေသာစကားရပ္သည္ ဤလို စိတ္ဒဏ္ရာရခဲ့ၾကေသာ ကေလးငယ္မ်ား၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာ အက်ဳိးဆက္ပင္ ျဖစ္သည္။ (အိႏၵိယတြင္ လူႀကီးမိဘမ်ားက စကားေဖာက္ၾကျခင္း၊ ေရႊလမ္းေငြလမ္းေဖာက္ မဂၤလာေဆာင္ေပးၾကျခင္း၊ အေနာက္တိုင္းတြင္ ေစ့စပ္ပြဲ၊ ၿပီးေနာက္ ဘုရားသခင္ေရွ႕တြင္၊ ဂတိသစၥာဆို လက္ထပ္ပြဲလုပ္ၾကျခင္း)
==============================
ယခု ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တန္ဘိုးနည္း အိမ္ယာမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနသည္ဟု ၾကားသိရသည္။ သစ္၊ ဝါး ေစ်းနႈန္းထက္ အဂၤေတ၊ အုတ္ေစ်းႏႈန္း ႀကီးျမင့္လွေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တန္ဘိုးနည္းတိုက္ခန္းအိမ္ယာသည္လ
အိမ္ပိုင္ဆိုင္မႈ ရရန္အတြက္ အႏွစ္(၂၀)ကဲ့သို႔၊ ေရရွည္ေခ်းေငြမ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္၊ လူမ်ားကို အလုပ္လုပ္ရန္အတြက္ မက္လံုးတြန္းအားတခု ဖန္တီးေပးရာ ေရာက္ၿပီး၊ အနာဂတ္တိုင္းျပည္၏ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရးအတြက္လည္း ေကာင္းေစပါသည္။
သို႔ေသာ္ တန္ဘိုးနည္းအိမ္ယာမ်ားသည္ အထက္ပိုင္းတြင္ ေဖၚျပသကဲ့သို႔၊ ကေလးငယ္မ်ားအား စိတ္ဒဏ္ရာ ရရွိေစႏိုင္ေသာ အိမ္ယာမ်ဳိး ျဖစ္ပါက၊ အေကာင္အထည္ မေဖၚျခင္းကသာ တိုင္းျပည္၏ အနာဂတ္အတြက္ ပိုေကာင္းမြန္ပါေၾကာင္းျဖင့္...
ယူၾကအံုးမလား ဓါတ္ပံု
" က်ေနာ္က ဘယ္သူ၊ ဘာလူမ်ဳိးပါ။ သူကေတာ့ ဘယ္ဝါ၊ ဘယ္လူမ်ဳိးပါ။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ဘယ္ဒင္း၊ ဟိုဒင္းလူမ်ဳိးပါ။ "
" ခင္ဗ်ားတို႔က လူမ်ဳိးခြဲျခားၿပီး ေျပာေနလိုက္တာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာလူမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လူကို လူလို႔ပဲ ျမင္တယ္။ ခြဲျခားၿပီးျမင္ရေအာင္ ခင္ဗ်ားတို႔က တမူထူးျခားၿပီး၊ ဟိုဟာ ၂ခု အပိုပါလို႔လားဗ်။ ကဲ.. ထားေတာ့။ ခင္ဗ်ားတို႔က ခြဲျခားၿပီးေျပာမွ ႀကိဳက္ေတာ့လည္း၊ က်ေနာ္လည္း ေျပ...ာေတာ့မယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဗမာမွာေတာ့ ေအ၊ ဘီ၊ ေအဘီ၊ အိုေသြးဆိုၿပီး ၄မ်ဳိး ရွိတယ္ဗ်။ ခြဲျခားတာ ႀကိဳက္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ လူမ်ဳိးရဲ႕ ေသြးကိုေျပာ။ က်ေနာ္ထဲပါရင္ ေဖာက္ထုတ္ေပးမယ္။ ေသြးသန္႔တာေပါ့ဗ်ာ.. ေနာ။ "
" အင္း.. အဲ.. ဒါေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္...အားလံုးက ေသြးအတူတူပဲေလ... ဟိုဟာ.. စကားမတူတာေလ...အဲ.."
" စကားမတူတာေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ဗ်ဳိ႕၊ ခ်င္းျပည္နယ္ ေသးေသးေလးမွာေတာင္ ခ်င္းစကားကိုပဲ ၃၆မ်ဳိး ကြဲတယ္။ ခ်င္းရြာထဲမွာ အိမ္ငါးလံုးျပည့္တိုင္း၊ စကား ငါးမ်ဳိး ကြဲတယ္။ ခု က်ေနာ္ေနထိုင္တဲ့ အေမရိကမွာ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံက လာေရာက္အေျခခ်တဲ့သူေတြထဲ၊ က်ေနာ္နဲ႔ ေတြ႔သမွ် ကခ်င္ဆိုရင္ စကား၄မ်ဳိး၊ ကရင္ဆိုရင္ ၃မ်ဳိး၊ ခ်င္းဆိုရင္ ၆မ်ဳိး၊ မြန္၊ ကယား၊ ရွမ္း၊ ရခုိင္၊ ဗမာ စတာေတြ ကြဲတာနဲ႔ဆိုရင္ စကားအမ်ဳိး ၂၀ ေလာက္ ကြဲတယ္။
တႏိုင္ငံတည္းကို စကားအမ်ဳိး ၂၀ေလာက္ကြဲတာ၊ တကမၻာလံုး လာေရာက္အေျခခ်ေနတဲ့ ႏိုင္ငံႀကီးျဖစ္ေတာ့ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၈၀နဲ႔ ထပ္ေျမွာက္ၾကည့္ေပ့ါ။ ဒါေတာင္ အေမရိကရဲ႕ ေဒသခံလူမ်ဳိးေတြ မပါေသးဘူး။ အခက္အခဲမရွိပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ အမ်ားသံုး ျမန္မာစကားေျပာေနၾကသလို၊ ဒီမွာလည္း အမ်ားသံုး အဂၤလိပ္စကားနဲ႔ ေျပာၾကတာ အားလံုး အဆင္ေျပေနၾကတာပဲ။ စကားမတူတိုင္း၊ ရုိးရာယဥ္ေက်းမႈ မတူတိုင္း ခြဲၾကမယ္၊ တိုက္ၾက၊ သတ္ၾကမယ္ေဟ့ဆိုရင္ေတာ့၊ (ရင္ဘတ္ကို လက္ႏွင့္ ဖိၿပီး) ... အမေလး.. ေသၿပီဆရာ။ "
(မွတ္ခ်က္။ ။ အေမရိကမွာ လူဆယ္ေယာက္ျဖတ္သြားရင္ စကားလဲ မတူ၊ ဆံပင္ပံုစံလည္း မတူ၊ ဆံပင္အေရာင္လည္း မတူ၊ လူမ်ဳိးလည္း မတူ၊ အဝတ္အစားလည္း မတူ၊ ႏိုင္ငံလည္း မတူ၊ စီးလာတဲ့ကားခ်င္းလည္း အေရာင္၊ ေမာ္ဒယ္ကအစ မတူ။)
" ဆက္ေျပာပါအံုး ဦးေလး "
" ခု ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမယ္ ျဖစ္ေနတာေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀ေက်ာ္၊ ၃၀၀ေလာက္က ပေဒသရာဇ္ေခတ္ ၿမိဳ႕ျပႏိုင္ငံငယ္ေလးေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚေလာက္ကိုပဲ၊ ေရွ႕မတက္ႏိုင္ၾကပဲ၊ ရူးသြပ္ေနၾကတာပါကြာ။ ခုေခတ္မွာ ကမၻာႀကီးဟာ ရြာျဖစ္ေနပါၿပီ။ မင္းတို႔အတြက္ အခက္အခဲျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္လည္း ယူသြားကြာ။ ေရာ့.. ငါ့ဓါတ္ပံု "
" ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုသံုးရမလဲ ဦးေလး "
" ျမန္မာႏိုင္ငံသား စိစစ္ေရးကတ္ျပားရွိတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတေယာက္ဟာ၊ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုးရဲ႕ ဘယ္ေနရာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေျခစိုက္ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ခြင့္ မရွိဘူးဆိုရင္၊ မင္းတို႔ကို တားဆီးတဲ့လူကို၊ မင့္အဘက ရိုက္ခိုင္းလို႔ဆိုၿပီး၊ နားရင္းရိုက္လာခဲ့။
ရုိက္တာ မခံႏိုင္လြန္းလို႔၊ အဲဒီလူက ေအာ္ဟစ္ငိုယိုၿပီး၊ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔... ဘယ္က အဘလဲဗ်ာ လို႔ ေမးလာတဲ့အခါက်မွ... ငါ့ဓါတ္ပံုကို ျပလိုက္။ "
" တိန္ "
" ခင္ဗ်ားတို႔က လူမ်ဳိးခြဲျခားၿပီး ေျပာေနလိုက္တာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာလူမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လူကို လူလို႔ပဲ ျမင္တယ္။ ခြဲျခားၿပီးျမင္ရေအာင္ ခင္ဗ်ားတို႔က တမူထူးျခားၿပီး၊ ဟိုဟာ ၂ခု အပိုပါလို႔လားဗ်။ ကဲ.. ထားေတာ့။ ခင္ဗ်ားတို႔က ခြဲျခားၿပီးေျပာမွ ႀကိဳက္ေတာ့လည္း၊ က်ေနာ္လည္း ေျပ...ာေတာ့မယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဗမာမွာေတာ့ ေအ၊ ဘီ၊ ေအဘီ၊ အိုေသြးဆိုၿပီး ၄မ်ဳိး ရွိတယ္ဗ်။ ခြဲျခားတာ ႀကိဳက္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ လူမ်ဳိးရဲ႕ ေသြးကိုေျပာ။ က်ေနာ္ထဲပါရင္ ေဖာက္ထုတ္ေပးမယ္။ ေသြးသန္႔တာေပါ့ဗ်ာ.. ေနာ။ "
" အင္း.. အဲ.. ဒါေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္...အားလံုးက ေသြးအတူတူပဲေလ... ဟိုဟာ.. စကားမတူတာေလ...အဲ.."
" စကားမတူတာေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ဗ်ဳိ႕၊ ခ်င္းျပည္နယ္ ေသးေသးေလးမွာေတာင္ ခ်င္းစကားကိုပဲ ၃၆မ်ဳိး ကြဲတယ္။ ခ်င္းရြာထဲမွာ အိမ္ငါးလံုးျပည့္တိုင္း၊ စကား ငါးမ်ဳိး ကြဲတယ္။ ခု က်ေနာ္ေနထိုင္တဲ့ အေမရိကမွာ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံက လာေရာက္အေျခခ်တဲ့သူေတြထဲ၊ က်ေနာ္နဲ႔ ေတြ႔သမွ် ကခ်င္ဆိုရင္ စကား၄မ်ဳိး၊ ကရင္ဆိုရင္ ၃မ်ဳိး၊ ခ်င္းဆိုရင္ ၆မ်ဳိး၊ မြန္၊ ကယား၊ ရွမ္း၊ ရခုိင္၊ ဗမာ စတာေတြ ကြဲတာနဲ႔ဆိုရင္ စကားအမ်ဳိး ၂၀ ေလာက္ ကြဲတယ္။
တႏိုင္ငံတည္းကို စကားအမ်ဳိး ၂၀ေလာက္ကြဲတာ၊ တကမၻာလံုး လာေရာက္အေျခခ်ေနတဲ့ ႏိုင္ငံႀကီးျဖစ္ေတာ့ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၈၀နဲ႔ ထပ္ေျမွာက္ၾကည့္ေပ့ါ။ ဒါေတာင္ အေမရိကရဲ႕ ေဒသခံလူမ်ဳိးေတြ မပါေသးဘူး။ အခက္အခဲမရွိပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ အမ်ားသံုး ျမန္မာစကားေျပာေနၾကသလို၊ ဒီမွာလည္း အမ်ားသံုး အဂၤလိပ္စကားနဲ႔ ေျပာၾကတာ အားလံုး အဆင္ေျပေနၾကတာပဲ။ စကားမတူတိုင္း၊ ရုိးရာယဥ္ေက်းမႈ မတူတိုင္း ခြဲၾကမယ္၊ တိုက္ၾက၊ သတ္ၾကမယ္ေဟ့ဆိုရင္ေတာ့၊ (ရင္ဘတ္ကို လက္ႏွင့္ ဖိၿပီး) ... အမေလး.. ေသၿပီဆရာ။ "
(မွတ္ခ်က္။ ။ အေမရိကမွာ လူဆယ္ေယာက္ျဖတ္သြားရင္ စကားလဲ မတူ၊ ဆံပင္ပံုစံလည္း မတူ၊ ဆံပင္အေရာင္လည္း မတူ၊ လူမ်ဳိးလည္း မတူ၊ အဝတ္အစားလည္း မတူ၊ ႏိုင္ငံလည္း မတူ၊ စီးလာတဲ့ကားခ်င္းလည္း အေရာင္၊ ေမာ္ဒယ္ကအစ မတူ။)
" ဆက္ေျပာပါအံုး ဦးေလး "
" ခု ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမယ္ ျဖစ္ေနတာေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀ေက်ာ္၊ ၃၀၀ေလာက္က ပေဒသရာဇ္ေခတ္ ၿမိဳ႕ျပႏိုင္ငံငယ္ေလးေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚေလာက္ကိုပဲ၊ ေရွ႕မတက္ႏိုင္ၾကပဲ၊ ရူးသြပ္ေနၾကတာပါကြာ။ ခုေခတ္မွာ ကမၻာႀကီးဟာ ရြာျဖစ္ေနပါၿပီ။ မင္းတို႔အတြက္ အခက္အခဲျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္လည္း ယူသြားကြာ။ ေရာ့.. ငါ့ဓါတ္ပံု "
" ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုသံုးရမလဲ ဦးေလး "
" ျမန္မာႏိုင္ငံသား စိစစ္ေရးကတ္ျပားရွိတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတေယာက္ဟာ၊ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုးရဲ႕ ဘယ္ေနရာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေျခစိုက္ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ခြင့္ မရွိဘူးဆိုရင္၊ မင္းတို႔ကို တားဆီးတဲ့လူကို၊ မင့္အဘက ရိုက္ခိုင္းလို႔ဆိုၿပီး၊ နားရင္းရိုက္လာခဲ့။
ရုိက္တာ မခံႏိုင္လြန္းလို႔၊ အဲဒီလူက ေအာ္ဟစ္ငိုယိုၿပီး၊ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔... ဘယ္က အဘလဲဗ်ာ လို႔ ေမးလာတဲ့အခါက်မွ... ငါ့ဓါတ္ပံုကို ျပလိုက္။ "
" တိန္ "
Subscribe to:
Posts (Atom)
