ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား လႊတ္ေပးေရး လူ႔အခြင့္အေရး ကိုယ္စားလွယ္ ထပ္မံ ေတာင္းဆုိ

24 March 2009

မစၥတာ ကင္တားနား (မတ္လ ၂၀၀၉)

ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းခ်ခံေနရသူ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ အားလံုးကို လႊတ္ေပးဖို႔ ကုလသမဂၢရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ ေသာမတ္စ္ အိုေဟးလ္ ကင္တာနား(Tomas Ojea Quintana) က ျမန္မာစစ္အစုိးရကို တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္။ မတ္လ ၁၈ရက္ေန႔က ဆြစ္ဇာလန္ႏုိင္ငံ (Switzerland) ဂ်နီဗာ (Geneva) ၿမိဳ ႔ ကုလသမဂၢ လူ႔အခြင့္အေရးေကာင္စီ အစည္းအေ၀းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ လူ႔အခြင့္အေရး အေျခအေန နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အစီရင္ခံစာ တင္သြင္းရင္း မစၥတာ ကင္တားနား အခုလို တုိက္တြန္းခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား လႊတ္ရန္ ၈၈ ေက်ာင္းသားမ်ား ေျပာၾကား

ကုိဝုိင္း

ၾကာသပေတးေန႔၊ မတ္လ 26 2009 17:42 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

ခ်င္းမုိင္ (မဇၥ်ိမ)။ ။ အနာဂတ္ျမန္မာျပည္ကို စုေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ ဖမ္းဆီးထားသည့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလံုးကို ခြ်င္းခ်က္မရွိ ျပန္လႊတ္ရန္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ားအဖြဲ႔က ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ယေန႔ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပမွ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ မိသားစုတို႔၏ အေလးအနက္ ေတာင္းဆိုခ်က္ျဖစ္ေသာ အားလံုး လက္ခံပါဝင္ႏိုင္မည့္ ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းတရပ္ ဖန္တီးေပးႏိုင္ရန္အတြက္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကို လႊတ္ေပးရန္ လိုအပ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ယေန႔ထုတ္ ထုတ္ျပန္ခ်က္ စာအမွတ္ ၁/၂ဝဝ၉ (၈၈) တြင္ ေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္သည့္ တပ္မေတာ္ႏွင့္အတူ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူတရပ္လံုးက ညီၫြတ္စြာ လက္တြဲခဲ့ၿပီး နယ္ခ်ဲ႕ႏွင့္ ဖက္ဆစ္တို႔ကို ေတာ္လွန္၍ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္မည္ဆိုလွ်င္ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ အခန္းက႑ကို အသိမွတ္ျပဳရန္မွာ အေရးၾကီးေၾကာင္းလည္း ဆိုထားသည္။ ထို႔အျပင္ နအဖ စစ္အစိုးရက တဖက္သတ္ ျပ႒ာန္းအတည္ျပဳထားေသာ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒသည္ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ အခြင့္အေရးမ်ားကို အာမခံထားျခင္း မရွိေၾကာင္း ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုစိုးထြန္းက ေျပာသည္။ “အဓိကက အားလံုးစည္းလံုးညီၫြတ္မႈေပါ့ဗ်ာ။ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးမွာ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ စည္းလံုးညီၫြတ္မႈဟာ အေရးၾကီးတယ္ေလ။ တိုင္းရင္းသားေတြအတြက္ တန္းတူအခြင့္အေရး၊ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ေတြအတြက္ ဒီ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အသက္ျဖစ္တဲ့ ကြန္စတီက်ဴးရွင္း (ဖဲြ႔စည္းပံု) မွာ ကန္႔သတ္ထားတာေတြ ရွိတယ္။ ဒါ မျဖစ္သင့္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တဖက္သတ္ ေရးဆြဲျပ႒ာန္းထားတဲ့ ဒီကြန္စတီက်ဴးရွင္းကိုလည္း ျပန္သံုးသပ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုထားတာပါ” ဟု သူက မဇၥ်ိမကို ေျပာသည္။ ယခုေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားသည္ တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုအားလံုး၏ ေတာင္းဆိုခ်က္ပင္ျဖစ္၍ နအဖ က လက္ခံေဆာင္ရြက္ျခင္း မရွိပါက တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီၫြတ္မႈမ်ား ၿပိဳကြဲကာ တိုင္းျပည္၏ အနာဂတ္ ပ်က္သုန္းရန္သာရွိၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္း၍ ေခတ္မီဖြံၿဖိဳးတိုးတက္သည့္ ႏိုင္ငံေတာ္သို႔ ခ်ီတက္ရန္လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔က အေလးအနက္ထား၍ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သူက ဆက္ေျပာသည္။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အားလံုးကို လႊတ္ေပးေရးႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒအသစ္ကို ျပန္လည္သံုးသပ္ေရးအတြက္ ေကာ္မတီဖြဲ႔ေပးရန္ အန္အယ္ဒီပါတီ အပါအဝင္ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကလည္း စစ္အစိုးရထံ အၾကိမ္ၾကိမ္ ထုတ္ျပန္ေတာင္းဆိုေနသည္။ သို႔ေသာ္ တစံုတရာ အေၾကာင္းျပန္ၾကားျခင္း မရွိသည္သာမက သံဃာေတာ္မ်ား၊ အန္အယ္ဒီ ပါတီဝင္မ်ား၊ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ တိုင္းရင္သားေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ဒီမိုကေရစီအေရး တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူမ်ားကို ဖမ္းဆီး၍ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္မ်ား ခ်မွတ္ျခင္း၊ နယ္ေထာင္မ်ားသို႔ ေရႊ႔ေျပာင္းျခင္းတို႔ကို ဆက္တိုက္လုပ္ေဆာင္ေနခဲ့သည္။

မင္းႏိုင္သူ / မတ္လ(၂၄) ရက္၊ ၂၀၀၉

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းထားျခင္းသည္ ျမန္မာစစ္အစိုးရဘက္က ကုိယ့္ဥပေဒကုိ ကုိယ္ခ်ိဳးေဖာက္ရာက်သကဲ့သုိ႔ ႏုိင္ငံတကာဥပေဒကုိလည္း ခ်ိဳးေဖာက္ရာက်ေၾကာင္း ကုလသမဂၢက ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆုိသည္။

တရားလက္လြတ္ ဖမ္းဆီးမႈဆုိင္ရာ ကုလသမဂၢလုပ္ငန္းအဖြဲ႔၏ ဥပေဒေရးရာ သုံးသပ္ခ်က္တြင္ ယခုကဲ့သို႔ ေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ၿပီး ကုလသမဂၢအဖြဲ႔၀င္ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံအား ကုိယ့္ဥပေဒကုိ ကုိယ္ခ်ိဳးေဖာက္ေၾကာင္း ေ၀ဖန္ သည္မွာ ေျပာ႐ုိးေျပာစဥ္မဟုတ္ဟု ဆန္းစစ္သူမ်ားက ေျပာသည္။

ယင္းသို႔ ကုလသမဂၢက ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိျခင္းေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႐ုတ္တရက္ လြတ္မည္ဟု မထင္ေသာ္လည္း နအဖအား ကာကြယ္ေပးေနသည့္ တ႐ုတ္၊ ႐ုရွ စသည့္ ႏုိင္ငံမ်ားအေပၚ ဖိ္အားေပးႏုိင္ရန္ ကုလသမဂၢအေပၚ အေရးပါသည့္ ဂယက္ျဖစ္ႏုိင္သည္ဟု ယူဆေၾကာင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ အခမဲ့ေရွ႕ေနလုိက္ေပးေနသူ ၀ါရွင္တန္ဒီစီမွ ေရွ႕ေန ဂ်ရတ္ ဂ်င္ဆာက ေျပာသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ႏုိင္ငံေတာ္လုံၿခံဳေရး သို႔မဟုတ္ ျပည္သူအမ်ား တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈအတြက္ အႏၲရာယ္ျဖစ္ႏုိင္သူလားဆုိသည္ကုိလည္း အဆုိပါ ဥပေဒသုံးသပ္ခ်က္တြင္ ေမးခြန္းထုတ္ထားသည္။

“အခုဟာက အစိုးရက ကုိယ့္ဥပေဒကုိေတာင္ မေလးစားဘူးလုိ႔ ေျပာလုိက္တာေပါ့။ တနည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ဆုိ ရင္ ထဲထဲ၀င္၀င္ကုိ ေ၀ဖန္လိုက္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ နအဖစစ္အစုိးရအတြက္ အင္မတန္မွ ရွက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ တရားဥပေဒစုိးမိုးမႈ မရွိေတာ့ဘူးဆုိတာကို ေျပာလုိက္တာေပ့ါ။ အဲဒီအခ်က္ကို ႏုိင္ငံတကာက အသိအမွတ္ျပဳလာရတဲ့ အေနအထားျဖစ္လာတာေပါ့။ ႏုိင္ငံတကာအသိုင္းအ၀န္းၾကားမွာ နအဖအစိုးရအေနနဲ႔ အရွက္တကြဲျဖစ္ရတဲ့ ကိစၥေတြျဖစ္လာေတာ့ အနည္းနဲ႔ အမ်ားဆုိသလုိ အေရးယူေျဖရွင္းေပးရမယ့္ အေနအထား ျဖစ္လာမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္တယ္” ဟု ျပည္သူလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္မ်ားသမဂၢ အတြင္းေရးမႉး လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဦးသိန္းဦးက သုံးသပ္သည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္အမႈကို ေဆာင္ရြက္ေပးေနသူ ေရွ႕ေနဦးၾကည္၀င္းကမူ ယခုလ (၁၃) ရက္တြင္ အယူခံကုိၾကားနာေပးပါရန္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ထံ ေမတၱာရပ္ခံစာကုိ ေပးပုိ႔ထားသည္ဟု ေျပာသည္။ အယူခံကို
၉-၁၀-၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကတည္းက တင္သြင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း နအဖစစ္အစုိးရဘက္က ကုိင္တြယ္ေဆာင္ရြက္ျခင္း မရွိသျဖင့္ ေမတၱာရပ္ခံစာမ်ား ေပးပုိ႔ခဲ့သည္မွာ ေလးႀကိမ္ထက္မနည္းရွိၿပီ ျဖစ္သည္ဟုလည္း ေျပာသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ထားမႈႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ စုံစမ္းခဲ့ေၾကာင္း ျမန္မာႏုိင္ငံဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရးကုိယ္စားလွယ္ မစၥတာေတာမတ္ကင္တားနားက မတ္လ (၁၇) ရက္၌ လူ႔အခြင့္အေရးေကာင္စီတြင္ အစီရင္ခံခဲ့ေသးသည္။ ယင္းအစီရင္ခံစာတြင္ ယင္းအမႈကို အစုိးရဘက္မွ လက္ခံရရွိေၾကာင္း၊ အဆုိပါကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ႏွင့္ ျပည္ထဲေရးအား စုံစမ္းရန္ ၫႊန္ၾကားထားေၾကာင္း ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ဦးက ရွင္းျပခဲ့သည္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။

ေရွ႕ေနႀကီး ဦးၾကည္၀င္းကမူ ယင္းအမႈသည္ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ႏွင့္ မဆိုင္ေတာ့ဘဲ အစုိးရအဖြဲ႔တာ၀န္ရွိသူ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ သုိ႔မဟုတ္ အစုိးရအဖြဲ႕က ဗဟုိအဖြဲ႕ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ေပးအပ္ထားသူကသာ ကုိင္တြယ္ေဆာင္ရြက္ ရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။

“ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ေနအိမ္သက္တမ္းထပ္တုိးတုန္းက အစိုးရအဖြဲ႔ တာ၀န္ေပးမႈအရ ဗဟိုအဖြဲ႔ ဥကၠ႒ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးနဲ႔ သူ႔အဖြဲ႔၀င္ေတြခ်ထားတဲ့ အမိန္႔ကို က်ေနာ္တုိ႔က ျပန္အယူခံတာဗ်။ အဲဒါကုိ သူက သူ႔ေအာက္္ကုိ ျပန္ရွင္းခုိင္းေနလုိ႔ မျဖစ္ဘူးေလ။ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ဆုိတာကလည္း ပုဒ္မ (၂၁) ကို ၁၉၉၁ ခုႏွစ္မွာ ဖ်က္သိမ္းလုိက္ကတည္းက တရား႐ုံးခ်ဳပ္ရဲ႕က႑မပါေတာ့ဘူးဗ်။ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ ၀င္ေရာက္ကိုင္တြယ္ရမယ့္ အမႈမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူးဗ်။ အဲေတာ့ အဲလုိေျပာဆုိခဲ့တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေျပာဆုိမႈေတြကိုက လြဲေနတယ္ဗ်” ဟု ဦးၾကည္၀င္းက ရွင္းလင္းေျပာဆုိသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အက်ယ္ခ်ဳပ္အယူခံကုုိ ၾကားနာေပးရန္ ေရွ႕ေနႀကီး ဦးၾကည္၀င္းက နအဖ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ထံ ေမတၱာရပ္ခံစာေပးပုိ႔ၿပီး (၆) ရက္အၾကာတြင္ အန္အယ္လ္ဒီက ပါတီဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္ စုံညီအစည္းအေ၀း က်င္းပလုိသည့္အတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးတင္ဦးတုိ႔ႏွင့္ ေတြ႔ခြင့္ေပးရန္ ပါတီဥကၠ႒ ဦးေအာင္ေရႊက စစ္အစုိးရ အႀကီးအကဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊထံ တင္ျပခဲ့သည္။ ယင္းသုိ႔ေတာင္းဆုိမႈကို ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ အတြင္းက ျပဳလုပ္ခဲ့ဖူးေသာ္လည္း နအဖစစ္အစုိးရဘက္မွ တစုံတရာအေၾကာင္းျပန္ၾကားမႈမရွိခဲ့ေပ။

အန္အယ္လ္ဒီပါတီေျပာခြင့္ရပုဂၢဳိလ္ ဦးဥာဏ္၀င္းက “က်ေနာ္တုိ႔ အေတြ႔အႀကဳံေတြအရေတာ့ အေၾကာင္းမျပန္တာ မ်ားတာေပါ့ေလ။ သုိ႔ေသာ္လည္းပဲ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တဲ့ဟာကုိ က်ေနာ္တို႔ အားမေလ်ာ့ဘဲ လုပ္သြားမယ္။ ေျပာစရာရွိတာေျပာမယ္။ တင္ျပစရာရွိတာတင္ျပမယ္။ မလုပ္ရင္ သမုိင္းအရ၊ ႏုိင္ငံေရးအရ ဘယ္သူက တာ၀န္ရွိလဲ ဆုိတာမ်ဳိး သူ႔ဟာသူျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္” ဟု ဆုိသည္။

လာဘ္ထိုးမွ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားကို ေထာင္ဝင္စာ ေတြ႔ခြင့္ရ

ၿငိမ္းခ်မ္း

အဂၤါေန႔၊ မတ္လ 24 2009 14:33 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

ဒါကာ (မဇၩိမ)။ ။ ရခုိင္ျပည္နယ္ ဘူးသီးေတာင္ေထာင္ရွိ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ႏွစ္ဦးထံ ေထာင္ဝင္စာ သြားေတြ႔ရာ ေထာင္မႉးကို ေငြေပးမွသာ အခ်ိန္ၾကာၾကာႏွင့္ လြတ္လပ္စြာ ေတြ႔ခြင့္ရေၾကာင္း သက္ဆုိင္သူ ေဆြမ်ဳိးမ်ားက မဇၩိမကို ေျပာသည္။ ေထာင္ဒဏ္ ၂ ႏွစ္ က်ခံေနရေသာ ရခုိင္ျပည္နယ္ ေတာင္ကုတ္ၿမ့ဳိမွ လႈပ္ရွားတက္ႂကြသူ မနီနီႏြယ္ျမင့္ႏွင့္ ကိုခ်စ္ေမာင္ေမာင္ ကို မိခင္မ်ားက ၿပီးခဲ့သည့္လအတြင္း ေထာင္ဝင္စာ သြားေတြ႔ရာ ဘူးသီးေတာင္ေထာင္မႉး ဦးတင္ထြန္းကို ေငြက်ပ္ ၅ ေသာင္း လာဘ္ထိုးခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ “ေငြမေပးတုန္းက အထက္ကလူၾကီး လာစရာရွိလို႔ အိမ္ေထာင္စုစာရင္း ပါလား၊ ရပ္ကြက္ေထာက္ခံစာ ပါလားဆိုၿပီး ဟိုေမးဒီေမးနဲ႔ တပတ္ေလာက္ ေတြ႔ခြင့္မေပးဘဲ ျပန္လႊတ္တယ္။ ရက္ၾကာလာေတာ့ မခံႏိုင္တာနဲ႔ ေထာင္ဝန္ထမ္း တေယာက္ကို အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာၿပီး ေငြေပးလိုက္ေတာ့မွ နီနီေမျမင့္၊ ခ်စ္ေမာင္ေမာင္တို႔နဲ႔ ေထာင္ဗူးဝမွာ ၃ နာရီေလာက္ စကားေျပာခြင့္ ရခဲ့တယ္” ဟု မနီနီေမျမင့္ႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္သူ ေတာင္ကုတ္ၿမ့ဳိခံက ေျပာသည္။ မနီနီေမျမင့္၏ မိခင္ ေဒၚျမဦးႏွင့္ ကိုခ်စ္ေမာင္ေမာင္၏ မိခင္ ေဒၚမခင္ျမင့္သည္ ၿပီးခဲ့သည့္လ ၂၁ ရက္ေန႔က ေတာင္ကုတ္မွ ဘူးသီးေတာင္သို႔ ထြက္သြားေသာ္လည္း ၂၈ ရက္ေန႔မွသာ ေတြ႔ခြင့္ရၿပီး၊ ယခုလ ၂ ရက္ေန႔က်မွ ေနအိမ္မ်ားသို႔ ျပန္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ဘူးသီးေတာင္သို႔ မလိခ သေဘၤာျဖင့္ သြားရာ တဦးလွ်င္ အသြားအျပန္စရိတ္ က်ပ္ ၆ ေသာင္း၊ စားစရိတ္ႏွင့္ တည္းခိုခန္းခ ၂ ေသာင္းေက်ာ္၊ သမီးမ်ားအတြက္ ေငြေၾကး၊ ေဆးဝါး၊ အစားအေသာက္ႏွင့္ ေထာင္မႉးအတြက္ လာဘ္ေငြႏွင့္ဆိုပါက တေခါက္လွ်င္ က်ပ္ ၄ သိန္းခန္႔ လိုအပ္ေၾကာင္း ကိုခ်စ္ေမာင္ေမာင္၏ ေဆြမ်ဳိးတဦးက ဆိုသည္။ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔စဥ္ အက်ဥ္းဦးစီး အရာထမ္းက ေစာင့္ၾကည့္ေနသျဖင့္ ေထာင္အတြင္းမွ အျခားအေနမ်ားကို သိခြင့္ မရေသာ္လည္း၊ အက်ဥ္းသူ သမီးမ်ားသို႔ ေငြႏွင့္ ေဆးဝါးမ်ား ေပးသြင္းခြင့္ရေၾကာင္းႏွင့္ ႏွစ္ဦးစလံုး၏ က်မၼာေရး ေကာင္းမြန္ေၾကာင္း သိရသည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးကို သီးသန္႔ေဆာင္မ်ားတြင္ ထားရွိသည္။ အမည္မေဖာ္လိုသူ ေထာင္ဝန္ထမ္းတဦးက “ဘူးသီးေတာင္ေထာင္မွာ အက်ဥ္းသားနဲ႔ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ရမယ့္ ရက္ကို သတ္မွတ္ထားတာ မရွိပါဘူး။ အစိုးရ ႐ံုးပိတ္ရက္က လြဲၿပီးေတာ့ က်န္တဲ့ေန႔ေတြမွာ ေန႔စဥ္ ေထာင္ဝင္စာ လာေတြ႔ခြင့္ ရွိပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။ ႐ိုး႐ိုးတန္း (သံဇကာျခား) ႏွင့္ အထူးတန္း (သံဇကာမရွိ) ေတြ႔လိုပါက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား တဦးအတြက္ က်ပ္ေငြ ၂ဝဝဝ မွ ၅ဝဝဝ အထိ ေပးေဆာင္ရမႈမ်ား ရွိေနေၾကာင္း သူက ေျပာဆိုေသာ္လည္း၊ မဇၩိမက သီးျခား အတည္ျပဳႏုိင္ျခင္း မရွိေသးပါ။ လႈပ္ရွားတက္ႂကြသူ ႏွစ္ဦးသည္ ေရႊဝါေရာင္လႈပ္ရွားမႈ ႏွစ္ပတ္လည္ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလအတြင္းက ေတာင္ကုတ္-ရန္ကုန္ကားလမ္း၊ ေတာင္ကုတ္-သံတြဲကားလမ္းႏွင့္ ၿမ့ဳိေပၚတြင္ ကုန္ေစ်းႏႈန္း က်ဆင္းေရးႏွင့္ စစ္အစိုးရ ဆန္႔က်င္ေရး စာရြက္မ်ား ျဖန္႔ေဝခဲ့ၾကသည္။ လႈပ္ရွားမႈအၿပီး အာဏာပိုင္မ်ားက ဖမ္းဆီးခဲ့ကာ ႏုိင္ငံေတာ္ လံုျခံဳေရးကို ထိခိုက္ေစမႈ - ပုဒ္မ ၅ဝ၅ (ခ) ျဖင့္ ေတာင္ကုတ္တရား႐ံုးက ေထာင္ဒဏ္ ၂ ႏွစ္စီ ခ်မွတ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူတို႔ကို ဘူးသီးေတာင္ေထာင္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႔ပစ္ခဲ့သည္။ အဆိုပါ ေထာင္ထဲတြင္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ား အဖဲြ႔မွ ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္သူ ကိုေဌးႂကြယ္ အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၂ဝ ခန္႔ရွိေၾကာင္း ေထာင္ဝန္ထမ္းက ဆုိသည္။

အက်ဥ္းေထာင္ထဲက သူရဲေကာင္းေတြအတြက္ သစ္ခ်ဳိသီး

လင္းေႏြးအိမ္
မတ္ ၁၉၊ ၂၀၀၉ Linn Nwe Eain - The Courage Food for Political Prisoner

၊ ၁ ၊

သရဏဂံုသံုးပါးကို ေန႔စဥ္ရြတ္ဖို႔ က်ေနာ္ ပ်က္ကြက္ရင္ ပ်က္ကြက္ေနလိမ့္မယ္၊ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား လြတ္ေျမာက္ေရး ဆိုတာကိုေတာ့ တေန႔ သံုး၊ ေလးခါ ရြတ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို သရဏဂံုသံုးပါး ရြတ္ရတာက ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္သာ ရြတ္ရတာလို႔ ယံုၾကည္ၿပီး၊ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား လြတ္ေျမာက္ေရး ဆိုတာကေတာ့ ေမတၱာဘာဝနာ ပြားနည္း တမ်ိဳးလို႔ ယံုၾကည္ထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က ၇ ရက္ သားသမီးေတြ နိစၥဓူ၀ ကိစၥေတြ ေျပလည္ဖို႔ ၾကိဳးပမ္းေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ျဖစ္သြားရသူေတြ မို႔လို႔လဲ က်ေနာ္က ဒီလို ယံုၾကည္ထားတာပါ။

၊ ၂ ၊

ေနာက္ေၾကာေတြ
ေနာက္ေၾကာေတြဟာ ဥပကၡာျပဳရက္ၾက။ ငါ့မွာက်န္ရစ္ခဲ့တာက
ငါ့ေဖေဖ၊ ေမေမရယ္
ညီေလး၊ ညီမေလးေတြ
ေနာက္
ရင္ခုန္သံအနီးႀကီးနီးသူတခ်ိဳ႔။ တခ်ိဳ႔က မႈံဝါးဝါး လက္ျပ
သတိယေန ဆိုသတဲ့
ကို္ယ္ခ်င္းစာမိ ဆိုသတဲ့။

လူတေယာက္ နိုင္ငံေရးေၾကာင့္ ေထာင္က်သြားၿပီဆိုရင္ အျပင္က မိတ္ေဆြေတြက သူ႔ကို အားေပးဖို႔ ေမ့သြားတတ္ၾကသလို၊ တခ်ိဳ႔က ေၾကာက္တတ္သြားၾကပါတယ္။ သူနဲ႔ သြားပတ္သက္မိရင္ ငါ့ကိုမ်ား အာဏာပိုင္ေတြက ေစာင့္ၾကည့္ေလမလား၊ ညိႈးေတးေလမလား ေပါ့။ အားေပးသူ နည္းနည္းေလးကေတာင္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ၾကာလာေတာ့ အားေပးစကား ေျပာဖို႔ ပ်က္ကြက္လာတတ္ၾကပါတယ္။ လူတေယာက္ ေထာင္က်ၿပီဆိုရင္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေနေန ေတာက္ေလွ်ာက္ ေနာက္ကေန လိုက္တာက မိသားစုပါပဲ။ ေထာင္ထဲက လူကလဲ မိသားစုေထာင္ဝင္စာကို ေမွ်ာ္ရတာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္သူကမ်ား ကိုယ့္ကို တခုတ္တရ သတင္းေမးေလမလဲေပါ့။ တေယာက္ေယာက္က သတိရတယ္၊ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ပါ ဆိုတဲ့ စကားေလးမ်ား ပါးလိုက္ရင္ ၾကည္ႏူးလို႔။ အဲဒီလို အားေပးစကား မၾကားရေတာ့လဲ ေၾသာ္ သူတို႔ဘဝေတြနဲ႔ သူတို႔ ရုန္းကန္ေနရလို႔ပါေလ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ အျပင္ကလူေတြကိုပဲ သနားျပီး ေျဖေတြးရေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တိုက္ခန္းထဲကေန လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျပံဳးျပေနမယ့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ မ်က္ႏွာေတြထက္၊ တဘက္လွည့္ထားတဲ့ ေနာက္ေၾကာေတြကိုပဲ ပိုလို႔ ေတြ႔ေတြ႔လာရသလို ခံစားရတာ၊ ဒါ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြရဲ့ တုန္ခါေနတဲ့ ႏွလံုးအိမ္ပါ။ ဒီလိုလူေတြအတြက္ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား လြတ္ေျမာက္ေရး ဆိုတဲ့အသံ စၾကာဝဠာတခြင္လံုး ၾကားေအာင္ ေအာ္ေပးနိုင္ေလေလ၊ သူတို႔ကို အားေဆးတိုက္ရာ ေရာက္ေလေလပါ။ သူတို႔ အားတက္ေလေလ က်ေနာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း လြတ္ေျမာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ ခရီး နီးေလ ေလပါ။ ဒါထက္ပိုၿပီးေျပာရရင္ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အားလံုး က်န္းမာပါေစလို႔ စစ္အုပ္စု ၾကားေအာင္ ေအာ္ေပးေလ၊ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ စိတ္ကစင့္ကလ်ားျဖစ္ေလပဲ။ မယံုဘူးလား။ မယံုရင္ လုပ္ၾကည့္လိုက္။

၊ ၃ ၊

အဲသမွာ ငုဝါေတြ
ေႏြကိုအံတုေနလိုက္ၾကပံုမ်ား
ၾကိဳးဝိုင္းထဲက လက္ေဝွ႔သမားလို။ က်ေနာ္တို႔ေနခဲ့ရတဲ့ အင္းစိန္ သီးသန္႔ေထာင္ တိုက္အမွတ္ ၁ ရဲ့ အေရွ႔ဘက္ျခမ္းကေန ၾကည့္လိုက္ရင္ ေထာင္အုတ္ရိုးတန္းရဲ့ အျပင္ဘက္မွာ ငုဝါပင္ေတြ လွမ္းေတြ႔ေနရတယ္။ ဒီလို ေႏြပူပူေရာက္လာရင္ ငုဝါေတြကလဲ အလုအယက္ တိုးထြက္ခဲ့ၾကပံုေတြ ေတြ႔ေနရတာ ေပါ့။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ေႏြ ဆိုတာ လႊတ္ပူတတ္တာမ်ိဳး။ ငုဝါ ဆိုတာလဲ ႏုျပီး ဝါရည္လုေနေပမယ့္ အပူကို အံတုနိုင္တဲ့ ပန္းတမ်ိဳး။ သူ႔အေရာင္ကလဲ ေအးျမတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို ငုဝါလို႔ဆိုမယ္။ ဘယ္သူျငင္းခ်က္ထုတ္မလဲ။ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ေခတ္မွာ တကယ္ေတာ့ စာသင္ခန္္းေတြ စာအုပ္ပံုေတြထဲက ထြက္လာတာ မ်ားတယ္။ ဘယ္သူ႔ၾကည့္ၾကည့္ နုဖတ္ဖတ္နဲ႔ အျပင္ပန္းက။ ဒါေပမယ့္ အတြင္းထဲမွာ သံမဏိၾကိဳးေတြနဲ႔ ယွက္ႏြယ္ထားတဲ့ ႏွလံုးသားတစံုရွိတယ္။ ကဗ်ာေတြေရးတယ္၊ စာေတြေရးတယ္၊ သီခ်င္းေတြေရးတယ္၊ သိုးေမႊးခ်ည္နဲ႔ ပန္းခ်ီေတြ ေရးၾကတယ္။ အုန္းမႈတ္ခြက္ကို ပန္းပုထုၾကတယ္။ ဆပ္ျပာကို ပန္းပုထုၾကတယ္။ ေလာကၾကီးကိုလဲ ပန္းပုထုၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီခါးခါး ၾကိဳက္ၾကတယ္။ တဘက္မွာေတာ့ စစ္ေသနတ္ေတြနဲ႔ က်ည္ဆန္ကို အရည္ၾကိဳျပီး ကနုတ္ပန္းလုပ္ဖို႔ ၾကံစည္ေနၾကတယ္။ မယံုၾကည္ရင္ ေထာင္ထဲသြားၾကည့္လိုက္လို႔ပဲ ေျပာမယ္။

၊ ၄ ၊

လံုအိုးထဲမွာ
ဓာတ္ျပာေတြ၊ ျဒပ္စင္ေတြ ေရႊလား
ေငြလား
သိဒၶိေပါက္ ဓာတ္လံုးလား။ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ ေနရတဲ့ တိုက္ခန္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြဟာ ဓာတ္လံုးရဖို႔ ဖိုထိုးတဲ့ အခါသံုးတဲ့ လံုအိုးေလးတခုလိုပါပဲ။ ေနရတာ က်ဥ္းၾကပ္ရတဲ့ထဲ ေအာက္ကလဲ အပူနဲ႔တိုက္ ေနသလိုေပါ့။ အျပင္က ေထာင္ဝါဒါေတြ အပူတိုက္ေနတဲ့အျပင္၊ အတြင္းရင္ထဲမွာလဲ အပူေတြခ်ည္းပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ တန္ဖိုးတရားေတြေတာ့ လံုအိုးထဲမွာ ရွိေနတယ္။ သံမဏိေကာင္းရဖို႔ ေဆးသားတင္သလိုေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေဆးသားတင္ရသလဲဆို က်ေနာ့္ အေတြ႔အၾကံဳတခု ေျပာမယ္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ေမလ၊ စိန္ပန္းေတြ ရဲရဲေတာက္ ပြင့္ကာစေပါ့။ အျပင္မွာ ၈ ေလးလံုး ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ စိန္ေခၚသံေတြနဲ႔အတူ က်ေနာ္တို႔ကိုလဲ သံေျခက်င္းေတြ ခတ္ၿပီး အင္းစိန္ကေန ဟုိးအထက္ ျမန္မာျပည္က ေထာင္ေတြဆီ ပို႔ေတာ့တယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ၆ ႏွစ္ေလာက္ ေနျပီးသား ဆိုေတာ့ ေထာင့္အျပင္ တန္း မေၾကာက္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္။ က်ေနာ္တို႔ ေထာင္ေျပာင္းလိုက္တဲ့ခရီးမွာ စမ္းေခ်ာင္းလႊတ္ေတာ္အမတ္ ဦးခင္ေမာင္ေဆြ၊ ဗကပ ယူဂ်ီေခါင္းေဆာင္ ဦးတင္ေအာင္၊ ကိုခ်ိဳေအာင္သန္း၊ ဦးျမင့္ေဆြ အဲဒီလို ပုဂၢိဳလ္ေတြ ပါသလို က်ေနာ္တို႔လို ေက်ာင္းသားေလးေတြလဲ ပါတယ္။ အားလံုး ၅၉ ေယာက္။ ေနာက္ေတာ့ ေတာင္ငူေထာင္ က ကိုသီဟနဲ႔ ေမာင္မိႈင္း ထည့္လိုက္ေတာ့ ၆၁ ေယာက္ျဖစ္ သြားတယ္။ ရထားတြဲက ႏွစ္တြဲ။ အဲဒီထဲမွာ ကိုဆက္ေအာင္နိုင္၊ ကိုေနလင္းစိုးတို႔လို ေနာက္တၾကိမ္ အသစ္စက္စက္ ေထာင္က်ျပီးခါစ လူေတြလဲ ပါတယ္။ သူတို႔ဆို အဝတ္တထည္ ကိုယ္တခု။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေထာင္ေဆြး လူေဆြး ျဖစ္ေနျပီဆိုေတာ့ အသံုးအေဆာင္ အေဟာင္းအမ်င္း တခ်ိဳ႕ ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘဝတူ ရဲေဘာ္ေတြကို ရထားထဲမွာပဲ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ ခြဲေပးလိုက္တယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္မွာလဲ ျပည္သူေတြက အေတာ္ေလး ကူညီၾကပါတယ္။ ေရတိုက္တဲ့လူက တိုက္၊ ေဆးလိပ္ေပးတဲ့လူက ေပး၊ သရက္သီးေကြ်းတဲ့လူက ေကြ်းနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ အားတက္လိုက္တာမ်ား။ ဒီပံုမ်ိဳးနဲ႔ဆိုရင္ ေထာင္ထဲမွာ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနနိုင္တဲ့အထိ အားရွိသြားတယ္။ အေစာင့္လိုက္လာတဲ့ ရဲေတြနဲ႔ ဝါဒါေတြကေတာ့ အမွတ္ေတြေပးေနတယ္။ ေနႏွင့္ဦးေပါ့။ ေထာင္ေရာက္ေတာ့မွ သိမယ္ တဲ့။ သူတို႔ မ်က္လံုးေတြကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတြ႔ရတာကို ေျပာတာ။ သူတို႔ေတြ တကယ္ ၾကိမ္းထားတယ္ ဆိုတာ ေနာက္ေတာ့လဲ ေထာင္အဝင္မွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရန္ကုန္အင္းစိန္ေထာင္ကေန မႏၱေလးေထာင္၊ မႏၱေလးေထာင္ကေန တဆင့္ ျမင္းျခံ၊ ကေလး၊ ျမစ္ၾကီးနားေထာင္ေတြကို အသီးသီး ခြဲျပီး ပို႔တယ္။ ဦးခင္ေမာင္ေဆြ၊ ေရႊေတာင္က ေက်ာင္းဆရာၾကီး အဘ ဦးအုန္းေက်ာ္၊ ဦးျမင့္ေဆြ၊ ကိုဆက္ေအာင္နိုင္၊ ေမာင္မိႈင္း၊ သံေခ်ာင္း၊ ေအာင္စြမ္၊ က်ေနာ္၊ က်ေနာ့္အမႈတြဲ ကိုေက်ာ္သိုက္ အပါအဝင္ အားလံုး ၁၇ ေယာက္က ျမင္းျခံေထာင္ကို အပို႔ခံရတယ္။ ေျခေထာက္ေတြမွာလဲ ေျခက်င္းဒဏ္ရာေတြနဲ႔ေပါ့။ ဒီေနရာမွာ ထပ္ေျပာစရာ တခုရွိေသးတယ္။ မႏၱေလးေထာင္ကေန ျမင္းျခံေထာင္ကို ေျပာင္းေတာ့ အခ်ဳပ္ကား အျပာေရာင္နဲ႔။ ေရွ႔ေနာက္ လက္နက္ကိုင္ ရဲကားႏွစ္စီး ျခံရံလို႔ေပါ့။ ရာသီဥတုကလဲ အဲဒီႏွစ္က အပူလိႈင္းျဖတ္တဲ့ ေမလ။ မိုင္ ၉ဝ ေက်ာ္ ခရီး ဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္က ကားေတြရဲ႕ အိုမင္းမစြမ္းတဲ့အတိုင္း လမ္းမွာ ခဏ နားရတယ္။ ေညာင္ပင္သာရြာ တဲ့။ က်ေနာ္တို႔ကို ေခၚလာတဲ့ အခ်ဳပ္ကား ရပ္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ေစ်းေရာင္းတဲ့ ကေလးေတြက ကားနားမွာ ေစ်းလာေရာင္းၾကတယ္။ က်ေနာ္က သူတို႔ကို ၾကည့္ျပီး ခဏေတာ့ ေတြေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ က်ေနာ္က ညီမေလးတို႔ တျခားမွာ သြားေရာင္းပါလား၊ အကိုတို႔မွာ ဝယ္စားဖို႔ ပိုက္ဆံ မပါပါဘူး၊ အကိုတို႔က ေက်ာင္းသားေတြပါလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲ - မၾကာပါဘူး သူတို႔ေတြ လိုက္ေျပာလိုက္တာ အနီးအပါးက လူေတြ အကုန္ သိသြားျပီး ခ်က္ခ်င္း ဝိုင္းအံုလာတယ္။ ျပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို စားစရာေတြ ေပးေတာ့တာ ပါပဲ။ တခ်ိဳ႔ဆို ဘုန္းႀကီး ဆြမ္းကပ္သလို ဖိနပ္ပါ ခ်ြတ္လိုက္ၾကေသးတယ္။ က်ေနာ္ျဖင့္ အားနာလိုက္တာ အဲဒီ ဦးေလးၾကီးေတြကို။ အေဒၚၾကီးေတြလဲ လာအားေပးတယ္။ ဒီထက္ပိုေျပာရရင္ ေစာေစာက ေစ်းလာေရာင္းတဲ့ ကေလးေတြက သူတို႔ေစ်းဗန္းေလးေတြထဲက အသီးထုတ္ကေလးေတြ ေပးၾကတယ္။ ဘာအသီးေလးေတြလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ သစ္ခ်ိဳသီး တဲ့။ က်ေနာ့္ ဘဝမွာ စားဖူးသမွ် အသီးေတြထဲမွာ အခ်ိဳဆံုးပဲ။ ေနာက္လဲ ဒီထက္ ခ်ိဳတ့ဲအသီး ေတြ႔ဖူးမယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ့ ေမတၱာေတြေၾကာင့္။ ဒါေၾကာင့္ ေထာင္ထဲက ေမတၱာရွင္ေတြကို နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား လြတ္ေျမာက္ေရး ဆိုတဲ့ သစ္ခ်ိဳသီး ေက်ြးဖို႔ လိုတယ္။ ခ်ဳပ္ေျပာရင္ အဲဒီခရီးမွာ ျမင္းျခံေထာင္ေရာက္ေတာ့ စစ္အုပ္စုရဲ့ လက္ပါးေစေတြက ထုံးစံအတိုင္း ေခါင္းတခုလံုးကို ပုဆိုးနဲ႔ထုတ္ျပီး၊ တုတ္ေတြနဲ႔ ဝိုင္းရိုက္ ေခၚသြားေတာ့တာပဲ။ တိုက္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေတြဆီကို။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလဲ တပတ္ေလာက္ ဆက္တိုက္ ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ ရိုက္တယ္။ ဖိႏွိပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔က ေညာင္ပင္ရြာက ကေလးေတြရဲ့ သစ္ခ်ိဳသီးစားျပီး အားရွိေနျပီေလ။ စစ္အုပ္စု ဒီေနရာမွာလဲ အရႈံးေပၚသြားတယ္။

၊ ၅ ၊

မီးေနသည္ခိုတေကာင္
ကို္ယ္ေငြ႔ေတြလႊတ္ထုတ္ေနရတာ
အစာရွာခ်ိန္မ်ား အံေခ်ာ္ အိပ္မက္ထဲေျပးမရနိုင္တဲ့အျဖစ္မ်ိဳး
ရိုးတိုးရိတ္တိတ္ သစၥာ ဘယ္မလဲ သူနဲ႔လက္ထပ္ဖိတ္စာ ေက်းဇူးရွင္မ်ားကို ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ျပဳပါ။ ျမင္းျခံေထာင္္မွာ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာရဘဲ တေယာက္တည္း တိုက္ခန္းထဲမွာ ေနရတယ္။ အဲေတာ့ စကားေျပာေဖာ္ေတြက ေျမၾကီး၊ ေကာင္းကင္၊ နံရံနဲ႔ ေက်းငွက္ေတြပဲ။ အဲဒီထဲမွာ အခန္းေနာက္ဖက္က ေလဝင္ေပါက္မွာ လာေနတဲ့ ခိုေတြလဲ ပါတယ္။ ခိုေတြ အဲဒီအေပါက္မွာ အသိုက္ေဆာက္တယ္။ ဥ အုတယ္။ သားဖြားတယ္။ သူတို႔ သားဖြားရက္ အစ အဆံုး ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ အေကာင္ေပါက္ဖို႔ဝပ္ရတဲ့ ခိုတေကာင္ရဲ့ ဒုကၡကို ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔ချမာ တျခားခိုေတြလို အစာရွာခ်ိန္မွာ မရွာရ။ ေရစာခ်ိန္မွာ ေရမေသာက္ရ။ အိပ္ခ်ိန္မွာမအိပ္ရ။ တာဝန္ခ်ိန္ လဲေပးမယ့္သူ မရွိဘူး။ ၾကာေတာ့ ပူလို႔ အေမႊးအေတာင္ေတြေတာင္ ကြၽတ္ထြက္ရွာတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်ိဳးဆက္သစ္အေကာင္ေလး ေပါက္ဖို႔ သူ ရဲရဲၾကီး ဒုကၡခံေနတာေတြ႔ရတယ္။ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကေရာ။ ဖိႏွိပ္ခံထားရတဲ့ ဥခြံ ေပါက္ထြက္ျပီး လြတ္ေျမာက္ေရး အေကာင္သစ္ေလး ေမြးလာဖို႔ ကိုယ္ေငြ႔ေတြ၊ ကိုယ္ပူေတြ လႊတ္ထုတ္ၿပီး ဒုကၡသစၥာနဲ႔ လက္ထပ္ထားတယ္။ ခင္ဗ်ား သူတို႔ကို ေရတေပါက္ေလာက္ မတိုက္ခ်င္ဘူးလား။ တိုက္ခ်င္ရင္ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား လြတ္ေျမာက္ေရး လႈပ္ရွားမႈမွာ ပါဝင္လိုက္။ တတ္နိုင္ရင္ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို ေထာင္ဝင္စာမွာ သစ္ခ်ိဳသီးထည့္ေပးလိုက္။ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားဆိုတာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲ။ ကဗ်ာဆရာေအာင္ေဝးရဲ့ ကဗ်ာနဲ႔ ေျပာရရင္ “လေရာင္နဲနဲ ရွိရင္၊ လမ္းနည္းနည္း ဆက္ေလွ်ာက္လို႔ရတယ္” ဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးေတြပဲ။

၁၇ မတ္လ ၂ဝဝ၉

အေတာင္ပံနဲ႕ မိုးေကာင္းကင္ၾကား.....

March 13th, 2009

အေတာင္ပံနဲ႔ မိုးေကာင္းကင္နဲ႔ ၾကား …

ဇြန္မႈိင္း ၊ မတ္ ၁၂၊ ၂၀၀၉

(၁)

က်ေနာ္ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္း (AAPP) ရံုးဝင္းထဲကုိ ဝင္လိုက္တယ္ဆုိရင္ပဲ သီခ်င္းသံေတြကို စ ၾကားလိုက္ရတယ္။ “အျပင္ကမာၻနဲ႔ အဆက္ျဖတ္တဲ့ ေျမ… စာအံသံေတြ သုဥ္းဆိတ္ေစလည္း ရင္မွာကိုယ္စီရွိတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳ… အျပန္အလွန္ ဖလွယ္ေနရင္း… အခ်ိန္ေတြကို စစ္ခင္း… ပညာရွာကာ ဘဝရဲ႕ ေက်ာင္းထဲမွာ …” ဒါ အထဲက သီခ်င္းပဲ၊ ဘဝတကၠသိုလ္လို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ ကုိ - - ေရးတဲ့ သီခ်င္းပဲ၊ က်ေနာ္တို႔ အထဲမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဆုိခဲ့တဲ့ သီခ်င္း၊ အခု ဘယ္သူ႔အသံပါလိမ့္။ ေၾသာ္ … ကိုဂြၽန္၊ ကုိဂြၽန္႔ အသံပဲ။ သူ႔အသံနဲ႔ ဒီသီခ်င္းက ေတာ္ေတာ္လိုက္တာပဲ။ က်ေနာ္ အာရံုစိုက္ၿပီး နားေထာင္ၾကည့္လုိက္တယ္။ ကုိဂြၽန္႔ အသံထဲမွာ ေၾကကြဲ ဆုိ႔နင့္မႈေတြ တနင့္တပိုးနဲ႔ပါလား။ “သင္ရိုးတခုနဲ႔ မကန္႔သတ္တဲ႔ ဘဝရဲ႕ တကၠသိုလ္ … ၾကံဳေတြ႔ရသမွ် တို႔အတြက္က သိမွတ္စရာပါ ေခါင္းေလာင္းမထိုး ေက်ာင္းမဆင္းတဲ့ … ဘဝရဲ႕ တကၠသိုလ္ စကၠန္႔မလပ္ တို႔အတြက္က ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ပါ …” အက်ဥ္းေထာင္ထဲက သီခ်င္းေတြကို AAPPက စီဒီထုတ္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာကို ျဖန္႔ခ်ိမလို႔တဲ့။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ စိတ္ကူး။ ဒီစိတ္ကူးကုိ ရသြားတဲ့ AAPPကို က်ေနာ္ ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒီသီခ်င္းေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဘဝ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ရင္ခုန္သံ၊ ဘယ္လုိမွ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ မရႏုိင္တဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အရင္း အႏွီးေတြ။

(၂)

က်ေနာ္ AAPPျပခန္းထဲကို ဝင္လုိက္တယ္။ ကင္းသံေခ်ာင္းေခါက္သံေတြ က်ေနာ္ ၾကားလိုက္ရသလိုပဲ။ အုတ္ရိုး၊ သြတ္ဆူးၾကိဳး၊ စစ္ေခြးတိုက္၊ ပံုစံခန္း၊ ေျခက်င္းရိုက္သံ၊ ၿပီးေတာ့ အေမႏွမ ကိုင္တုတ္ေနတဲ့ မၾကားဝံ့မနာသာ ဆဲသံေတြ … က်ေနာ့္နားထဲ၊ က်ေနာ့္ မ်က္ေစ့ထဲမွာ ျမင္ေယာင္ ၾကားေယာင္လာတယ္။ ဒီေနရာေတြဟာ ခဏခဏ အမွတ္ရဖို႔ ေကာင္းတဲ့ေနရာေတြ မဟုတ္ဘူး ဆိုေပမယ့္ … ဒီေနရာေတြမွာပဲ က်ေနာ္တို႔ ဓားေတြကို ေဆးသားတင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီေနရာေတြမွာပဲ က်ေနာ္တို႔ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို ပိုၿပီး ခိုင္ၿမဲေစခဲ့ၾကတယ္။ ဒီေနရာေတြမွာပဲ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကို ထုဆစ္ခဲ့ၾကတယ္။

(၃)

“နံရံအိုေတြ … အုတ္ရိုး၊ ကင္း … ဗူး၊ ႀကိဳးစင္ေတြ … ရာဇာမင္းလက္ … သားေကာင္မ်ား ညည္းတြားသံေတြ … ေသာ့အိမ္ေတြ အလီလီ အထပ္ထပ္ … ေၾကာက္တတ္ေသာ အျပစ္ရွိသူေတြ …” ကုိအီဗားရဲ႕ သီခ်င္းသံဟာ က်ေနာ့္အခန္းထဲကို ေရာက္လာတယ္။ သူ႔အသံဟာ ခါတိုင္းထက္ ပိုၿပီး ေၾကကြဲေနသလုိပဲ။ ေရးလက္စ ကဗ်ာတပိုင္းတစကို အသာခ်ၿပီး က်ေနာ္ သံတခါးဆီ တိုးကပ္ၾကည့္လုိက္တယ္။ ကိုအီဗားဟာ တိုက္(၃) အခန္း(၄)ရဲ႕ သံတိုင္ေတြကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ဟိုး ခပ္ေဝးေဝးဆီကို ေငးၿပီး ေနာက္တပိုဒ္ကို ဆက္ဆုိတယ္။ “ေျခသံလိုလို တေစၧမ်ားလား … ညဝိညာဥ္ေတြ … ၿပိဳၿပီ က်ီးတသင္း ကင္းသံေခ်ာင္း ‘ေကာင္း’ဟစ္သံေတြ … အသိဉာဏ္ေတြ သံေျခက်င္းခတ္ မေၾကာက္တတ္ေသာ သတိရွိသူေတြ …” မေၾကာက္တတ္ဘူး ဆိုတာ ေသခ်ာတာေပါ့။ ကိုအီဗားဟာ ဒီသာယာဝတီေထာင္ကို ေရာက္တာ ႏွစ္ေခါက္ရွိၿပီပဲ။ လြတ္ၿပီးလို႔မွ ဘာမွမၾကာခင္ ေနာက္တေခါက္အတြက္ သူ အဆင္သင့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ နည္းနည္းေလးမွ ေနာက္မတြန္႔ခဲ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔အခန္းကေန ၅ ဗူးကို လွမ္းေတြ႔ရတယ္။ (၅) ဗူးေပၚက မီးေမာင္းဟာ က်ေနာ္တို႔ (၃/၄) တိုက္ဝင္း၊ (၁/၂) တိုက္ဝင္း၊ (၁)ေဆာင္ႏွင့္ ဖိုႀကီးအစပ္ဆီကို လွမ္းထိုးလုိက္တယ္။ ဆက္တုိက္နီးပါးမွာပဲ (၈) နာရီ သံေခ်ာင္းေခါက္သံေတြ ဗူးစင္တိုင္း က ထြက္လာတယ္။ ဗာယာေတြရဲ႕ တံုးေခါက္သံ၊ အေဆာင္ေတြဆီက “အားလံုးေကာင္းပါတယ္ ဆရာႀကီး”ဆုိတဲ့ သတင္းပို႔သံေတြ ဆက္တုိက္ ထြက္လာတယ္။ ဘာေတြ အားလံုးေကာင္းေနၾကတာလဲ။ မနက္ပိုင္းကတင္ Dictionary ေထာင္ဝင္စာက သြင္းခြင့္ျပဳဖို႔ ေထာင္ပိုင္ႀကီးကို တင္ျပခဲ့တဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ကိုစိုးထြန္းကို ရိုက္္ခ်င္တိုင္းရိုက္၊ ထိုးႀကိတ္ခ်င္တိုင္း ထိုးႀကိတ္ၿပီး ႀကိဳးတိုက္ထဲကို ပို႔လိုက္ေသးတာပဲ။ ႀကိဳးတိုက္မွာ ေစာင္မပါ၊ အဝတ္အပိုမပါနဲ႔ တေယာက္ထဲ ခြဲၿပီး ျပစ္ဒဏ္အျဖစ္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားၿပီးတဲ့ အထိေတာင္ အားလံုး ဘာေတြ ေကာင္းေနၾကေသးတာလဲ။ က်ေနာ္ စဥ္းစားမရဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေဘးအခန္းက (၁ဝ)တန္းေက်ာင္းသားေလး ဟန္ဝင္းေအာင္ရဲ႕ ေတာက္ေခါက္သံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ “အေကာင္းဆံုးေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ … အနာဂတ္အတြက္ ျဖစ္ေစ … အဆိုးဝါးဆံုး ဒဏ္ဆူးခ်က္ လူတခ်ိဳ႕ ျပည့္ႏွက္ကာ ေန … ေရႊျပည္ကို လွမ္းဆက္ခရီးမွာေလ” ကိုအီဗားရဲ႕ သီခ်င္းသံဟာ အုတ္ရိုးေတြကို ေက်ာ္ၿပီး အျပင္က လယ္ကြင္းေတြကို ေက်ာ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ ရိုးမေတြဆီထိ ေရာက္သြားၿပီလား။

(၄)

ဘိုကေလး မုန္တိုင္းစစ္ဆင္ေရးမွာ အဖမ္းခံရၿပီး (၁၇)ႏွစ္ က်ခံလာရတဲ့ ကရင္လယ္သမားေလး ေစာတာအယ္ ကို က်ေနာ္ ေတာင္ယာထဲမွာ လွမ္းေတြ႔ရတယ္။ ၾကက္ဟင္းခါးစင္ကေလး ေဘးမွာ တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ ဝါးျခမ္းျပားတခုကို အေသအခ်ာ အေခ်ာသတ္ေနတယ္။ သူ႔ေဘးမွာက ေတာင္ယာ တူးရင္း ဆြရင္း ေကာက္ရတဲ့ သံျပားအစအနေလးေတြကို ႀကံဖန္ၿပီးလုပ္ထားတဲ့ ဓါးတလက္ရယ္၊ ဆူးေလး ႏွစ္ေခ်ာင္း ရယ္၊ ပုလင္းကြဲ သံုးေလးစရယ္။ “ေဟ့လူ … ဘာလုပ္မလို႔လဲ သဲႀကီးမဲႀကီး” သူက သူ႔ပါးစပ္ကို လက္ညိဳးေလး အသာကပ္ၿပီး ခပ္ျပံဳးျပံဳးမ်က္ႏွာထားနဲ႔ “ရွဴး … တိုးတိုး အကို၊ ဂစ္တာလုပ္မလို႔” “ဟာ ဟုတ္လွခ်ည္လား၊ စိတ္ကူးေကာင္းလွခ်ည္လား၊ ႀကိဳးက ဘယ္လုိလုပ္မလဲ” “ႏုိင္လြန္ႀကိဳးေလ အကိုရ၊ ၾကည့္ေနပါ၊ ညေနက်ရင္ အကိုေတြ႔မယ္” ေစာတာအယ္ရဲ႕ အျပံဳးက တကယ္ကို ခ်စ္စရာပါ။ ကေလးတေယာက္ ရႊံဗြက္ထဲမွာ ထုိင္ၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဆာ့ခြင့္ရေနတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး။ တကယ္ကို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး။ ညေနက်ေတာ့ က်ေနာ္ ေထာင္တြင္းျဖစ္ ဂစ္တာကို ျမင္ရၿပီ၊ ေထာင္ဝင္စာက ေရထည့္ဖို႔ သြင္းထားတဲ့ မိုလာပံုးကုိ ဂစ္တာ အိုးလုပ္၊ သူ မနက္က အေခ်ာသတ္ေနတဲ့ ဝါးျခမ္းျပားက ဂစ္တာဖလက္တန္ျဖစ္၊ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ မနက္က အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ႏိုင္လြန္ခ်ည္ တခင္က ဂစ္တာႀကိဳးေတြျဖစ္၊ ‘တစ္’ ႀကိဳး၊ ‘ႏွစ္’ ႀကိဳး၊ ‘သံုး’ ႀကိဳး … ဂစ္တာတလံုးက လိဒ္တီးဖို႔တဲ့၊ ေနာက္တလံုးက ရစ္သမ္တီးဖို႔တဲ့၊ သူတို႔ ဂစ္တာကို သူတို႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး တီးခတ္ ေနၾကပံုမ်ား ျမင္ရသူတိုင္း အေပ်ာ္မကူးပဲ မေနႏိုင္ဘူး။

(၅)

အခန္းရဲ႕ အလယ္မွာ စားပြဲပုပုေလးတလံုး၊ အဲဒီစားပြဲေပၚကို အနီေရာင္ ေစာင္တထည္နဲ႔ က်က်နန ေလးဘက္ေလးတန္ေရာ၊ အေပၚဘက္ေရာ ပတ္လုိက္တဲ့အခါ အနီေရာင္ ေလးေထာင့္အတံုးေလး တတံုးျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီ အနီေရာင္အတံုးေပၚမွာ အနက္ေရာင္ ခပ္ထူထူ အထည္စတခုကို စနစ္တက် ေခါက္တင္လုိက္ၿပီး အဲဒီအနက္ေရာင္ေပၚမွာေတာ့ အနီေရာင္ ကစၥမီကြစ္ခ္ပန္းကေလးေတြကို ၾကယ္ပံုသ႑ာန္ ေဖာ္လိုက္တယ္။ ပိန္းပိတ္ေနေအာင္ မဲနက္ေနတဲ့ အေမွာင္တုိက္ထဲက ၾကယ္နီတပြင့္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီၾကယ္ရဲ႕ ပတ္ပတ္လည္မွာက ဖေယာင္းတုိင္ (၁၃)တုိင္။ ဖေယာင္းတုိင္ေတြကုိ မီးထြန္းညိွၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီစားပြဲေလးကို က်ေနာ္တို႔ အားလံုး ဝိုင္းလိုက္ၾကတယ္။ ၁၂ ေပ ၈ ေပ အခန္းထဲမွာ လူ (၃ဝ) နီးပါး။ “ရဲေဘာ္ ကိုဖုန္းေမာ္ႏွင့္တကြ ဒီမိုကေရစီတုိက္ပြဲ အဆက္ဆက္တြင္ က်ဆံုးခဲ့ရေသာ ရဟန္းရွင္လူ ေက်ာင္းသား ျပည္သူ အေပါင္းတို႔အား အေလးျပဳ” ေထာင္မွဴး ဒါမွမဟုတ္ တာဝန္မွဴး တေယာက္ေယာက္ လာရင္ အခ်ိန္မီ သတိေပးႏိုင္ဖို႔ အျပင္မွာ တေယာက္၊ ဂိတ္တခါး နားမွာ တေယာက္ ကင္းခ်ထားတယ္။ အေလးျပဳၿပီး မၾကာခင္မွာ “ကမၻာမေၾကဘူး … ငါတုိ႔ေသြးနဲ႔ ေရးခဲ့ၾကတဲ့ ေမာ္ကြန္းေတး ေတာ္လွန္ေရး ဒီမိုကေရစီတုိက္ပြဲအတြင္းမွာ က်ဆံုးေသာ အို သူရဲေကာင္းတို႔ေရ … အာဇာနည္ေတြ ေနတဲ့တုိင္းျပည္…” ကမၻာမေၾက မ်ိဳးဆက္သစ္ သီခ်င္းကို စ ဆုိတယ္။ ရဲေဘာ္ ႏွစ္ေယာက္က မေန႔က ေစာတာအယ္ လုပ္ေပးတဲ့ ဂစ္တာ ႏွစ္လက္ကို တီးခတ္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲက ေတး၊ ၅ည သံစဥ္၊ ခ်ယ္ရီ သို႔မဟုတ္ ရနံ႔မဲ့ ခရီးရွည္၊ ႏုိင္ငံေတာ္ ငိုခ်င္း၊ ရွစ္ရက္ ရွစ္လ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္၊ ဒီနံရံေတြၾကား ႏွင့္ ဘဝတကၠသိုလ္ စတဲ့ သီခ်င္းေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ဆုိၾကတယ္။ ဒီေန႔ဟာ “ျမန္မာႏုိင္ငံလူ႔အခြင့္အေရးေန႔” “ကိုဖုန္းေမာ္ေန႔”၊ မတ္လ (၁၃)ရက္ေန႔ေလ။ အက်ဥ္းေထာင္ရဲ႕ အၾကပ္တည္းဆံုးေန႔ရက္မ်ားမွာေတာင္ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ေန႔ေတြကို က်ေနာ္တို႔ ျဖစ္ေအာင္ က်င္းပခဲ့ၾကတယ္။

(၆)

က်ေနာ္ ကဗ်ာတပုဒ္ၿပီးသြားတိုင္း ဆရာပြင့္ကို ျပၾကည့္တယ္။ “ဆရာ က်ေနာ့္ဟာ ကဗ်ာေရာ ျဖစ္ရဲ႕လား ဆရာ” အဲဒီလို က်ေနာ္ေမးတုိင္း ဆရာက “ျဖစ္ၿပီလားဗ်ာ၊ ဒီေလာက္ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ လြမ္းစရာေတြ ခ်ည္းျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာမွာ က်ေနာ္တို႔ရင္ထဲက အရာေတြကိုသာခ်ေရး၊ ဘာေရးေရး ကဗ်ာ ေပါ့ဗ်ာ” လုိ႔ ဆရာက အၿမဲေျပာတယ္။ ဆရာေျပာတာလည္း ဟုတ္တာပဲေလ၊ က်ေနာ္တုိ႔အထဲက ဘဝေတြကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ အျပင္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ဘဝေတြကိုပဲ လွမ္းၾကည့္ၾကည့္ အရာရာဟာ ရင္ႏွင့္ ရင္းႏွီးခဲ့ၾကရတာေတြခ်ည္းပဲ။ အုတ္နီခဲက်ိဳးကို ခြၽန္ေနေအာင္ေသြးထားၿပီး သမန္တလင္းေပၚမွာ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြ တလံုးခ်င္း ေရးခ်၊ ကဗ်ာ တပါဒေလာက္ ျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ အဲဒါကုိ အလြတ္က်က္၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ၁၂ ေပ ၈ ေပ အခန္းထဲမွာ လူက (၅) ေယာက္ေလာက္ထည့္ထားတာ ဆိုေတာ့ သမန္တလင္း လက္က်န္ဆုိတာကိုက သိပ္မွ မက်န္ေတာ့တာဘဲ။ အဲဒီလုိ ေရးလုိက္ က်က္လိုက္ ျပန္ဖ်က္လိုက္ အသစ္ထပ္ေရးလိုက္နဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ အပီအသ ျဖစ္သြားၿပီ ဆုိတဲ့အခါက်မွ ပလပ္စတစ္ အၾကည္သားကုိ နံရံေပၚ ကပ္တင္ၿပီး သံခြၽန္ေသးေသးေလးနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ ဒုတ္အခြၽန္ ေသးေသးေလးနဲ႔ ဖိၿပီး ေရးၾကရ တာ။ အဲဒီလိုေရးၿပီးသြားတဲ့ ကဗ်ာကိုမွ ဟိုအခန္း ဒီအခန္း ျပၾက၊ ဖတ္ၾက၊ ေဝမွ် ခံစားၾက။ အခြင့္အလမ္းေကာင္းေလး ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ ရၾကရင္၊ ဟိုတိုက္ ဒီတုိက္အထိ လွမ္းျဖန္႔ၾက၊ အျပန္အလွန္ခံစား ၾက၊ အျပန္အလွန္ ေဝဖန္အႀကံျပဳၾက။ အဲဒီ ကဗ်ာေတြကေန ဂီတ သံစဥ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔သြားၾကတဲ့အခါ သီခ်င္းေတြ ျဖစ္လာတယ္။ စစ္အုပ္စုဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အၫြန္႔အဖူးေတြကို စစ္ဖိနပ္နဲ႔ နင္းေခ်တယ္။ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က တစစီ ေၾကမြ ပ်က္သုန္း သြားေစခ်င္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ေတြကို အျမစ္က ဆြဲႏႈတ္ပစ္လုိက္သလို တစမက်န္ ဖ်က္သိမ္းပစ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ပဲ။ သူက ဖ်က္သိမ္းပစ္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားေလေလ ပိုၿပီးရွင္သန္ ခုိင္မာလာေလေလပဲ။ သံပူပူမွာ အားစိုက္ထုႏွက္လိုက္သလို သံမဏိသား တေန႔တျခားတက္လာတယ္။ မီးေဆးလုိက္တဲ့ ဓါးလို ေဆးသားေတြ တထပ္ၿပီး တထပ္ တက္လာတယ္။ ရန္သူ႔ရဲ႕ အထုအႏွက္ကို ခံလိုက္ရတိုင္း ကဗ်ာေတြ ထြက္က်လာ၊ သံစဥ္ေတြ ထြက္က်လာ၊ အဲဒီကမွတဆင့္ ေတာ္လွန္ေရး ေတးသီခ်င္းေတြ ထြက္က်လာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ကဗ်ာေတြ တပုဒ္ၿပီး တပုဒ္၊ သီခ်င္းေတြ တပုဒ္ၿပီး တပုဒ္ … ။

(၇)

အထဲမွာ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ အခမ္းအနားေတြ တခု လုပ္တိုင္း လုပ္တိုင္း က်ေနာ့္ ရင္ထဲမွာ အၿမဲျဖစ္ေနတဲ့ ေတာင့္တမႈ တခုက ဗီဒီယိုမွတ္တမ္း ရိုက္ထားခ်င္တဲ့ ကိစၥပဲ။ “ဆရာရယ္ ဗီဒီယုိနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ထားၿပီး အျပင္က ရဲေဘာ္ေတြ၊ ႏုိင္ငံတကာက ရဲေဘာ္ေတြကို ေပးျပရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္” လုိ႔ က်ေနာ္က တမ္းတမ္းတတ ေျပာမိတဲ့အခါတိုင္း ဆရာပြင့္ဟာ က်ေနာ္ကို ေငးေငးႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနတတ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြက အလြမ္းေတြနဲ႔ စိုစြတ္လို႔။ ၿပီးေတာ့ ဆရာက ေလးေလးႀကီးနဲ႔ “ဒါေတြဟာ တကယ့္ သမိုင္းေတြပါဗ်ာ”တဲ့၊ သူ ခပ္ေဆြးေဆြးႀကီးေျပာၿပီး က်ေနာ့္လက္ကို တေႏြးတေထြး ဆုပ္ကိုင္ထားတတ္တယ္။

(၈)

အခုေတာ့ က်ေနာ္ အႏွစ္ႏွစ္ အလလ က မက္ခဲ့ရတဲ့ အိမ္မက္ေတြကို AAPPက အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိက္ပါၿပီ။ “အေတာင္ပံနဲ႔ မိုးေကာင္ကင္ရဲ႕ၾကား ေလွာင္ခ်ိဳင့္မ်ားရွိသေရြ႕ … မိုးနဲ႔ တို႔နဲ႔ မေတြ႔ … မပ်ံႏုိင္တဲ့ ငွက္ကေလး အာကာသ ဟင္းလင္းျပင္နဲ႔ ေဝး … အေတာင္ပံရွိရက္နဲ႔ လြတ္လပ္ေရးမရလို႔ မပ်ံႏုိင္တဲ့ ငွက္ကေလး …” အဆုိရွင္ လင္းလင္းရဲ႕ အသံကို က်ေနာ္ ၾကားေနရတယ္။ လင္းလင္းကလည္း အဆိုေကာင္းမွေကာင္း။ သီခ်င္းနံမည္က “ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲက ေတး”တဲ့၊ ကိုေနဝန္းနီ ရဲ႕ လက္ရာ။ မၾကာခင္ ကမၻာအႏွံ႔ ပ်ံသန္းထြက္ခြာေတာ့မွာ ဆိုတဲ့ အသိဟာ က်ေနာ့္ ရင္ကို တလွပ္လွပ္ခုန္ေစခဲ့တယ္ ဆုိတာ အထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတဲ့ က်ေနာ့္ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ အေသအခ်ာသိႏုိင္ၾကမွာပါ။ ။ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲက ငွက္ငယ္မ်ား အျမန္ဆံုးလြတ္ေျမာက္ႏုိင္ပါေစ။

(၂၃၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂ဝဝ၆။)

ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ကိုဇာဂနာ ခဲဆိပ္သင့္ ေ၀ဒနာ ခံစားေနရ

NEJ / မတ္လ(၁၉) ရက္၊ ၂၀၀၉
ျမစ္ႀကီးနားေထာင္တြင္ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္က်ခံေနရသည့္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ဒါ႐ိုက္တာ ေမာင္သူရေခၚ လူရႊင္ေတာ္ဇာဂနာသည္ ေထာင္တြင္း၌ ခဲဓာတ္ပါသည့္ေရကို ေသာက္သံုးေနရၿပီး ခဲဆိပ္သင့္ေဝဒနာ ခံစားေနရေၾကာင္း မတ္လ (၁၁) ရက္က ေထာင္ဝင္စာသြားေတြ႔သည့္ ခယ္မ မၿငိမ္းက ေျပာဆိုသည္ဟု မိသားစုဝင္တဦးက ေျပာသည္။

၎က “မၿငိမ္းက ျမစ္ႀကီးနားကို (၁၁) ရက္ေန႔မွာ သြားတယ္။ (၁၁) ရက္ေန႔မွာပဲ ေထာင္ဝင္စာေတြ႕ခြင့္ရတယ္။ ယူသြားတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ စာအုပ္စာတမ္းေတြကိုလည္း ေပးခြင့္ရတယ္။ အသားမည္းလာတာကလဲြရင္ ကိုသူရ က်န္းမာေရး ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေထာင္ထဲမွာ ခဲဓာတ္ပါတဲ့ေရကို ေန႔စဥ္ေသာက္ေနရေတာ့ ခဲဆိပ္သင့္တဲ့ ေဝဒနာတမ်ိဳး ခံစားေနရတယ္လို႔ ကိုသူရက ေျပာတာ မၿငိမ္းက ျပန္ေျပာတယ္” ဟု ေျပာသည္။

၎တို႔ မိသားစုဝင္မ်ားအေနျဖင့္ ခဲဓာတ္ပါသည့္ေရကို ေသာက္သံုးၿပီးေနာက္ ျဖစ္သည့္ ခဲဆိပ္သင့္ေဝဒနာ ဆိုသည္ကို သိပ္နားမလည္ေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကိုသူရအား မည္သုိ႔ လုပ္ကုိင္ေပးရမည္ဆုိသည္ကုိ နားလည္သည့္ ဆရာ၀န္ႀကီးမ်ားကုိ ေျပာျပအကူအညီေတာင္းထားေၾကာင္းလည္း ေျပာသည္။

ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္က်ခံရၿပီး မၾကာေသးခင္ကမွ ျမစ္ႀကီးနားေထာင္က ျပန္လြတ္လာသည့္ ေဒါက္တာ ေဇာ္ျမင့္ေမာင္သည္လည္း အဆိုပါ ခဲဓာတ္ပါသည့္ ေရကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသာက္သံုးခဲ့၍ က်န္းမာေရး ထိခိုက္ခဲ့ရေၾကာင္း သိရသည္။

ျမစ္ႀကီးနားေထာင္တြင္ ေထာင္က်ေနသည့္ ကိုသူရကို အစ္ကိုျဖစ္သူ ကိုေတဇက ၿပီးခဲ့သည့္ မတ္လ (၃) ရက္က ေထာင္ဝင္စာသြားေတြ႕ခဲ့ေသာ္လည္း ေတြ႕ခြင့္မရေၾကာင္း၊ အက်ဥ္းေထာင္အာဏာပိုင္မ်ားက ကိုသူရသည္ အမွတ္ (၅၄) ရွမ္းကုန္းလမ္း၊ စမ္းေခ်ာင္းတြင္ ေနထိုင္သူျဖစ္ၿပီး အဆိုပါေနအိမ္၌ ဖမ္းဆီးခဲ့၍ ယင္းေနအိမ္ အိမ္ေထာင္စုဇယားပါ မိသားစုဝင္မွသာ ေတြ႕ဆံုခြင့္ရမည့္အေၾကာင္း ေျပာသည္ဟု သိရသည္။

ယခုအခ်ိန္၌ ကိုသူရ၏ မိခင္ႀကီး ေဒၚၾကည္ဦး အသည္းအသန္ မက်န္းမမာ ျဖစ္ေနၿပီး ေဆး႐ံုမွ အိမ္သို႔ ျပန္လည္ ေခၚထားရသည့္အတြက္ မိခင္ႀကီး၏ က်န္းမာေရး ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ကိုသူရႏွင့္ ေတြ႕ခြင့္ရရန္ သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္မ်ားထံ တင္ျပေတာင္းဆိုထားေၾကာင္း မိသားစုဝင္တဦးက ေျပာသည္။

အင္းစိန္ေထာင္မွလြဲ၍ ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံ႔က စစ္အစိုးရအက်ဥ္းေထာင္မ်ား ေသာက္ေရသန္႔ ေသာက္သံုးသည့္ အေလ့အထမရွိဘဲ ေထာင္တြင္းတူးေဖာ္ထားသည့္ ေရတြင္းမ်ားမွ ေရကိုသာ ေသာက္သံုးေလ့ရွိသည္။ အက်ဥ္း ေထာင္အမ်ားစုကုိ ျမန္မာႏိုင္ငံအား ၿဗိတိသွ် အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့စဥ္က တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး အက်ဥ္းသားမ်ား ေသာက္သံုးသည့္ေရထဲတြင္ ခဲဓာတ္ပါဝင္သည္ဟု က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သတင္းျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ္လည္း အစိုးရ တာဝန္ရွိသူမ်ားက စစ္ေဆးျခင္း၊ က်န္းမာေရးႏွင့္ညီမညီ၊ ေသာက္သံုးရန္ သင့္မသင့္ စသျဖင့္ သတင္းထုတ္ျပန္ျခင္း မ်ဳိးလည္း မရွိဘူးဟု အက်ဥ္းဦးစီးဌာန အရာရွိတဦးက ေျပာသည္။

ကိုသူရေခၚ ဇာဂနာသည္ နာဂစ္မုန္တိုင္းဒဏ္ခံ ျပည္သူမ်ားကို ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ စစ္အစိုးရက အျခားေသာ ပုဒ္မမ်ား တပ္ၿပီး ေထာင္ဒဏ္ (၅၉) ႏွစ္ ခ်မွတ္ထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္ပိုင္း အယူခံဝင္သည့္ အတြက္ ေထာင္ဒဏ္ (၂၄) ႏွစ္ ေလွ်ာ့ခ်ခံရၿပီး လက္ရွိ ေထာင္ဒဏ္ (၃၅) ႏွစ္ျဖင့္ ျမစ္ႀကီးနားအက်ဥ္းေထာင္တြင္ အက်ဥ္းက်ခံေနရျခင္းျဖစ္သည္။